Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009

Χιόνια στο Καμπαναριό!

Ντινγκ ντινγκ ντανγκ. Ντινγκ ντινγκ ντανγκ. Ντινγκ ντινγκ ντανγκ, ντινγκ ντινγκ ντανγκ, ντινγκ ντανγκ!



Απίστευτο και όμως αληθινό. Χιόνισε μέσα στον Οκτώβριο. Ήδη η θερμοκρασία είναι κάτω από 5 βαθμούς κελσίου. Και οι πληροφορίες μου λένε ότι θα φτάσει μέχρι κ μείον 25. Κυριολεκτικά. Ωωω ρε που πάω ο καραμήτρος? Κασάτος θα γίνω. Και είμαι και κρυογάτσουλο πανάθεμά με, τη θέλω τη ζέστα μου.

Πάντως οφείλω να ομολογήσω ότι μέχρι στιγμής καλά τα πάμε. Μπορεί η θερμοκρασία να είναι πολύ χαμηλή, βασικά από τις χαμηλότερες που έχω βιώσει αλλά η έλλειψη υγρασίας με έχει σώσει. Δόξα τω Θεώ. Είμαι με μπουφάν, κοντομάνικο t-shirt και αμάνικη φανέλα από μέσα. Εδώ βλέπετε οι αμερικάνοι τα έχουν πολλά τα πετρέλαια και δεν φοβώνται να τα ξοδέψουν. Όχι. Η θέρμανση είναι 24/7 στο φουλ. Δε πα να έχει έξω 0 βαθμούς? Μέσα έχει φουτζίζου φίλοι μου! Κουφόβραση! Αφού στο σπίτι κ στο πανεπιστήμιο με κοντομάνικα κυκλοφορώ. Και όχι μόνο εγώ δηλαδή, όλοι. Απορώ, αυτή η απότομη αλλαγή στη θερμοκρασία δεν θα έπρεπε να μας πηδάει κανονικά?

Χιόνισε που λέτε την περασμένη βδομάδα. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να αρχίσω να χοροπηδάω από τη χαρά μου. Έχω μια λατρεία βλέπετε για το χιόνι, μιας και ήταν απωθημένο από μικρός. Μεγάλωσα σε νησί, δίπλα στην παραλία, στα μούτρα μου έσκαγε το κύμα που λέει ο λόγος. Και γενικά χιόνι έχω δει μετρημένες φορές, και μόνο μία φορά στα Καλάβρυτα να χιονίζει live. Αλλά εδώ δεν χάρηκα καθόλου γιατί έχω κλάσει μέντες, χερούλια, πατάτες, λάχανα και γενικά έχω κλάσει πολλά πράγματα με αυτά που ακούω. ένα μέτρο λέει το χιόνι και δώστου να σκάβεις μισή ώρα να ανακαλύψεις το αυτοκίνητο. Εγώ βέβαια τέτοια πρόβλημα δεν θα έχω γιατί χάρη στα καθυστερημένα αμερικανάκια του αμερικάνικου δημοσίου το αυτοκίνητό μου θα αρχίσω να το χρησιμοποιώ του χρόνου στις 30 Φεβρουαρίου. Οπότε το σκάψιμο το γλίτωσα. Να'ναι καλά οι άνθρωποι με σώσανε.

Και όλοι λέγανε ότι κανονικά χιονίζει μέσα προς τέλη Νοέμβρη και ότι φέτος μάλλον θα είναι βαρύς ο χειμώνας. Εμ τι θα'τανε αφού ήρθε ο κατσικοπόδαρος. Στην Ελλάδα έτρεχα όπου άκουγα για χιόνι κ μέχρι να φτάσω γινόταν λάσπη. Χιονοδιώχτη μου λέγανε ότι έχω. Εδώ το αντίθετο. Μάλλον το μάζευα τόσα χρόνια και τώρα θα το απολαύσω όλο μαζί. Βέβαια, δεν το έστρωσε κανονικά. Πάλι καλά. Μόνο στα γρασίδια έκατσε για μερικές ώρες, των οποίων είχε ήδη παγώσει ο κώλος τους δηλαδή.

Ορίστε σας έβαλα και φωτογραφία. Έβγαλα κ λίγο από μια λίμνη, για πιο ειδυλλιακό αποτέλεσμα και να ζηλεύετε. Όχι μόνο εγώ θα ζηλεύω δηλαδή? Που κάνετε ένα έτσι και αρπάζετε δέκα σουβλάκια με πίτα (χοιρινό χωρίς κρεμμύδι παρακαλώ)? Όοοοοχι, να ζηλεύετε και εσείς λίγο που είμαι μέσα στο πράσινο, στην εξοχή, στον καθαρό αέρα, στους χαζούς πλην ευγενικούς ανθρώπους, στις λίμνες, στους σκίουρους, τα κουνάβια, τους λαγούς και πάει λέγοντας. Όρχεις. Κλαίγοντας πάει αλλά τέλος πάντων.

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009

ΑΑΑΑΑααααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαααααααααχαχαχαχα!!!!

Και αφού σταμάτησε (σχεδόν) το νευρικό γέλιο που με έπιασε σχετικά με τις δημόσιες συγκοινωνίες της Αμερικής, ήρθε η ώρα να τις αναλύσω. Θα σας αναλύσω τη δική μου εμπειρία όμως, εντάξει? Μη μου λέτε μετά ότι εσείς άλλα ακούσατε!

Λοιπόν. Πριν δύο χρόνια, όταν η μετακόμιση στην Αμερική ήταν απλά ένα όνειρο και κάτι πήγαινε να γίνει, με έπιασε μια μανία να κάνω το διαδίκτυο φύλλο και φτερό και να τα μάθω όλα όλα όλα. Έμαθα για τα σπίτια, τις τιμές, γενικά πολύ πράμα. Λίγους μήνες πριν φύγω, άρχισα να εξερευνώ και τις επιλογές μου για μεταφορά από το αεροδρόμιο στο Πανεπιστήμιο. Το θεωρούσα δεδομένο ότι θα ήταν εύκολο, τι σκατά λέω, Αμερική είναι αυτή. Αμ δε! Εγώ που <δεν> με βλέπετε, θα προσγειωνόμανε, όπως και προσγειώθηκα δηλαδή, στο JFK. Βέεεβαια, Νέα Υόρκη! Χαρά!!! Μέχρι και οι τρίχες στη μύτη μου ανέμιζαν χαρούμενες που θα πάω επιτέλους στη Νέα Υόρκη! Το Πανεπιστήμιο είναι τρεις ώρες οδικώς, βόρεια. Ψάχνω για λεωφορεία, βρίσκω ότι ο σταθμός είναι στο Μανχάταν! Ωραία λέω, ο βλάχος, θα δω και το Μανχάταν! Έλα όμως που το τελευταίο λεωφορείο για τον προορισμό μου ήταν στις δύο το μεσημέρι, και εγώ έφτανα 4? Και έλα που αν έπαιρνα το επόμενο για τη διπλανή πόλη, δεν θα μπορούσα να πάω στο Πανεπιστήμιο γιατί δεν έχει σύνδεση? Άσε που μου είπαν ότι δεν είναι κ πολύ καλή ιδέα να πάω με μια βαλίτσα ΝΑ, ένα σακβουαγιάζ και ένα σωρό μετρητά χωρισμένα σε 200 μέρη πάνω μου. Άστο το λεωφορείο, λέω.

Ας δούμε το τρένο. Μπα, δεν έχει. Πάει μέχρι τα μισά, μετά να κόψεις το κεφάλι σου. Ευχαριστώ πολύ λέω αυτό θα κάνω. Θα το κόψω και θα σας το βάλω στον κώλο. Πάει και το τρένο όπως καταλαβαίνετε. Ε, τα οικονομικά μου δεν τα έκοβα να αντέχανε ελικόπτερο, ή ταξί οπότε? Ήρθε η λύση από συμφοιτητή:

- Θα πάρεις λιμουζίνα. Υπάρχει ειδική υπηρεσία που κάνεις κράτηση πληρώνεις Online και σε παραλαμβάνει από το αεροδρόμιο. Κοστίζει βέβαια.
- Πόσο παρακαλώ?
- 93 δολάρια.
- Α θα μου κάνουνε και μασάζ?
- Όχι.
- Θα έχουνε σαμπάνια και φράουλες όμως.
- Ούτε
- Ε τι θα'χουνε.
- Άλλους δυο.
- ...
- Χελόουυ???? Χεελόοοουυυυ!!!!!
- ...
- Αρ γιου δεεερ?
- Γιες βρε εδώ είμαι. Ε καλά, δεν πειράζει τουλάχιστον δεν θα έχω άγχος θα με παραλάβει από το αεροδρόμιο και θα με παραδώσει εκεί.
- Α όχι, στην διπλανή πόλη θα σε αφήσει μέχρι εδώ δεν έρχεται. Θα έρθω εγώ να σε πάρω από εκεί, δεν είναι τίποτα μισή ωρίτσα.
- Να'σαι καλά.

Αυτό ακριβώς. Έδωσα 93 δολάρια για να με μεταφέρει ένα βανάκι που το βαφτίσανε λιμουζίνα με άλλους δυο μαλάκες η οποία με παράτησε μέσα στη μέση του πουθενά να περιμένω τον σοφέρ μου. Έλεος δηλαδή. Και αυτό δεν είναι τίποτα. Μια φορά ήταν πάει πέρασε. Η τοπική συγκοινωνία είναι που με κάνει να γελάω.

Το πανεπιστήμιο βρίσκεται απομονωμένο. Γύρω γύρω υπάρχουν κάτι πόλεις, ο Θεός να τις κάνει. Κωλοχώρια είναι. Λεωφορεία? Μιλούνια! Υπάρχει μία και μοναδική γραμμή που συνδέει το Πανεπιστήμιο με το διπλανό χωριό. Η οποία έχει 10 δρομολόγια τα οποία τελειώνουν στις 7 παρά δέκα το βράδυ. Μετά έχει ένα στις 8.30 και τέρμα. Και οι στάσεις είναι λες και έχουν μαλώσει αναμετάξυ τους και κάθονται σε τεράστιες αποστάσεις μεταξύ τους. 10 λεπτά περπατάω για να πάω στη στάση κάθε μέρα. Όσο για τη σύνδεση με άλλα χωρία? Ένα λεωφορείο την ημέρα! Ένα! Και για Νέα Υόρκη, ένα και μοναδικό! Τι, Πάτρα Αθήνα που έχει κάθε μισή ώρα? Και παραπονιόμαστε κιόλας? Ντροπή!

Είμαι αγαπητοί εδώ και δύο μήνες αποκλεισμένος σε ένα δάσος! Όσο το σκέφτομαι μου έρχεται να τσιρίξω κι'εγώ σαν την kwlogria! Είμαι 3 ώρες απόσταση από τη Νέα Υόρκη και 1μιση από τη Βοστόνη και εγώ έχω πάει μέχρι το Wallmart να ψωνίσω! Που λέει ο λόγος.

Τώρα που τα διαβάζω και τα συνειδητοποιώ, αποφάσισα ότι δεν είναι για γέλια αλλά για κλάματα. Αλλά σιγά μην κάτσω να κλαίω. Απλά θα'ρθω, δεν θα'ρθω το καλοκαίρι στην Ελλάδα? Ε ρε και ακούσω τουρίστα και δη Αμερικάνο να παραπονιέται για τα λεωφορεία μας! Θα του βάλω όλο το ΚΤΕΛ στον κώλο και θα τα γκαζώνω κιόλας!

Σχετικοάσχετο. Όταν με το καλό μου έρθει το SSN και δηλώσω το ρημάδι μου, θα το ξεσκίσω. Θα τσακιστώ να πάω στη Βοστόνη. Και άμα δεν χαθώ (πολύ) θα επιστρέψω με φωτογραφίες βρε! Άντε με το καλό! Γιατί δω χάμω χωρίς αμάξι είσαι πιο ανάπηρος και από παραπληγικό!

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009

ΣΟΚ

Χτες έκλεισα δύο μήνες στην Αμερική. Που να μην έσωνα, τέλος πάντων. Όπως καταλαβαίνετε κάτι ο Ατλαντικός κάτι η Ευρώπη που μας χωρίζουν, υπάρχουν κάποια πράγματα που για έναν Έλληνα είναι λίγο παράξενα. Τι λίγο δηλαδή, αγκύλωση έχουν πάθει τα φρύδια μου από το πολύ σήκωμα. Άσε η μασέλα. πέσε πέσε ήρθε και ίσιωσε μέχρι κ το στραβό μου δόντι!

Λοιπόν. Πράγματα που με σόκαραν, με σοκάρουν, και θα συνεχίσουν να με σοκάρουν μέχρι που να καταλάβω τον λόγο ύπαρξής τους.

Το νερό. Νομίζω ήταν το πρώτο σοκ. Στο αεροδρόμιο 100 ώρες να μας ελέγξουν κοράκιασα. Πήρα ένα μπουκαλάκι νερό, πάω να πιω να το φχαριστηθώ, και κόντεψα να πνιγώ. Μια αηδία? Μια πίκρα? Μια μπόχα? Το εμφιαλωμένο τώρα! Στο JFK το κέρατό μου! Λέω, δεν μπορεί θα φταίει η μάρκα. Αλλά όλα τα ίδια σκατά είναι, είτε από βρύση είτε από ψυκτήρα είτε εμφιαλωμένο, το ίδιο. Μου πήρε βδομάδες να το συνηθίσω. Ακόμα και το νερό στο σπίτι μου στην Ελλάδα που από τη βρύση δεν το 'πινα, καλύτερο ήταν. Και ήταν και μες στη σκουριά. Με κόκα κόλα και χυμούς τη βγάζω. Τα οποία εδώ που τα λέμε, όσο το εμφιαλωμένο στην Ελλάδα κοστίζουν.

Οι χέστρες. Ναι καλά διαβάσατε, οι χέστρες. Η μάλλον όχι οι χέστρες αυτές καθεαυτές, αλλά το περιεχόμενό τους. Η ποσότητα του περιεχομένου τους συγκεκριμένα. Στο νερό αναφέρομαι, έλεος σιχαμένοι που πήγε το μυαλό σας? Το νερό στις αμερικάνικες χέστρες που λέτε, είναι μπόλικο. Φτάνει μέχρι και πάνω από τα 2/3 του ύψους της χέστρας. Ένας Θεός ξέρει γιατί. Είναι ακριβώς όπως όταν στουμπώνουν οι δικές μας. Αφού όταν πρωτοπάτησα το πόδι μου εδώ χάμω (μαύρη ώρα) και φυσικά πήγα στην τουαλέτα στο αεροδρόμιο, έπαθα σοκ. Γαμώ την τύχη μου λέω σε χαλασμένη χέστρα έπεσα. Ωραία υποδοχή. Πάω στη δίπλα, τα ίδια. Τέλος πάντων λέω δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ έχω και τις βαλίτσες μόνες τους. Παντού τα ίδια. Τίγκα το νερό μέσα στη χέστρα, λες και θέλουν να τσαλαβουτάνε τους κώλους μέσα στο κατουρημένο νερό. Να θυμηθώ άμα γνωρίσω κανέναν υδραυλικό να τον ρωτήσω τι διάολο παίζει με το θέμα.

Τα φαγιά. Ωραία πάσα ε? Από τις ξεχειλισμένες χέστρες στο φαΐ. Τα φαγιά τους που λέτε, δεν είναι σαν τα δικά μας. Χαίρω πολύ θα μου πείτε. Ναι αλλά δεν μιλάω μόνο για τα μαγειρεμένα. Μιλάω και για τα συσκευασμένα. Ίδιες μάρκες με αυτές που έχουμε στην Ελλάδα, και η γεύση άφαντη. Τα πατατάκια Lays πχ. Καμία σχέση. Τα αλάτι και ξύδι είναι να τα τρως και να κλαις από την ξινίλα. Τα αντίστοιχα Pringles πάλι, το αντίθετο. Δεν καταλαβαίνεις γεύση. Αμ τα κορν φλέικς? Κέλογκς κόκο ποπς παίρνω και δεν τα αναγνωρίζω. Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται η ίδια εταιρεία να πουλάει διαφορετικά προϊόντα με το ίδιο όνομα. Μήπως φταίει το νερό? Μήπως δεν ξέρουν να διαβάζουν σωστά οι ηλίθιοι οι Αμερικάνοι τις συνταγές και τα σκατώνουν? Ξέρω γω? Δεν ξέρω.

Η ευγένεια. Το μόνο πράγμα που με εξέπληξε ευχάριστα. Μαλάκες, οι Αμερικάνοι έχουν ΤΡΟΠΟΥΣ! Απίστευτο? Κι'όμως! Σε συναντούν στο ασανσέρ και σου λένε χελόου, και ας μην σε ξέρουν. Τις προάλλες ήμανε στο εμπορικό. Καθημερινή απόγευμα, άδειο ήταν. Στο τμήμα με τα αντρικά ρούχα ήμασταν δυο μαλάκες και ψωνίζαμε (κάτι τιμές, μα κάτι τιμές...). Λοιπόν φτερνίζομαι και μου λέει bless you! Και ήμασταν σε απόσταση 10 μέτρων! Ακόμα και κατά τη διάρκεια των εξετάσεων ή γενικά στην τάξη άμα φτερνιστεί κανείς ακούγονται τα bless you από παντού. Οι δε οδηγοί των λεωφορείων? Απίστευτοι! Τι, σαν του Έλληνες που σε βρίζουν επειδή πάτησες το κουμπάκι να κατέβεις αντί να αρχίσεις να σκούζεις? Όχι αγαπητοί, εδώ το πρωί σε λένε καλημέρα, σε ευχαριστούν όταν τους δείχνεις το πάσο σου, και όταν σταματάνε περιμένουν για να κατέβεις πριν ξεκινήσουν. Και σου λένε και γεια. Και have a nice day/evening/weekend. Αμέ. Και άμα σε δουν στο δρόμο να τρέχεις να προλάβεις, περιμένουν στη στάση, ή αν σε θυμούνται σταματάνε και στο δρόμο να ανέβεις.

Οι δημόσιες συγκοινωνίες. Οι ποιες??? ΑΑΑΑΑΑΑΑαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα. ΑΧΑΧΑΧΑΧΑαα αααααΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑχΑΧΑΧΑΧ ΧΑΧ Α ΧΑχΧ ΧΑΧΑΧΑαχαχαχαχαχαχαχ!!!!!! ΟΧΟΧΟΧΟΧοχοχ οοχοχχοχοΟΧΟ ΧΟΧΟΧΟΧΟΧχΧοχοχ χοχοχοχ χοχ χ χιχιχιχιχιχ χιχιχ χχαχαχαχαχαχαχαχ χουχουχουχουχοχυ χου χου χεχεχεχε χεχχεχχαχαχαχαχχι ιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!! Πάμε παρακάτω.

ΑΑΑΑαααααα αααχαχαχαχαχαχαχαχ χα χα χ αχ α χαχααχαχα ...δεν μπορώ.,.... χαχαΧΑΧΑχαχ α χαχΑΧαΧΑχαχαχαχ ...να σταματήσω..... αχαχαχαχαχαχαχα δημόσιες συγκοινωνίες λέει ο άλλος! αχαχΧαχαΑΑΑΑΑΑΑχαχαχαχα! Η συνέχεια μεσοβδόμαδα, δεν αντεχω άλλο ααχαζχαχααζαχαχ αχαχαχαχαχαχχααχαχααααααααααααχαχαχ!!