Δευτέρα 4 Απριλίου 2011

Τα χαρτομάντηλα είναι λέει πολυτέλεια

Κάθομαι εδώ μέσα που λες, xristin, και κολυμπάω στη μύξα. Είναι τώρα τα τελευταία στάδια και έχουμε περάσει σε ξεβούλωμα της μύτης αλλά η μύξα πράσινη και παχιά ρέει άΦΘονα. Δύο δέντρα υπολογίζω ότι χρησιμοποίησα μέχρι στιγμής σε χαρτομάντηλα. Ευτυχώς που είναι φθηνά.

Διαβάζω και ένα βιβλίο τώρα ετούτες τις μέρες, όπου σε εκείνο τον κόσμο τα χαρτομάντηλα είναι λέει πολυτέλεια και οι φτωχοί στα χωριά αναγκαζόσαντε να σκουπίζουν τη μύτη τους σε ψώφια ποντίκια. Οι πλούσιοι είχαν το προνόμοιο του χαρτομάντηλου, το οποίο όμως στέγνωναν και ξαναχρησιμοποιούσαν.

Τα διάβαζα αυτά χτες το βράδυ μέσα στις μύξες και ανατρίχιασα, καταλαβαίνεις. Λες και ήταν καρμικό, από τα τέσσερα (καταπληκτικά) βιβλία της σειράς με την Tiffany Aching, να τύχει να διαβάσω το κομμάτι με τις μύξες ενώ κολυμπούσα σε αυτές.

Και μετά σου λέει, δεν υπάρχει ντέστινι.

Ξέφυγα. Αν εξεπλάγεις, δεν με ξέρεις καλά. Είμαι επαγκελματίας στο να ξεφεύγω από το θέμα. Ατίθασο πνεύμα κιετς.

Είμαι τώρα έτσι μέσα σε μύξες και χαρτομάντηλα, και ανρωτιέμαι. ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ?

Δεν είμαι ρατσιστής xristin, εντάξει? Δεν είναι ότι με εκνευρίζουν επειδή είναι Κινέζοι, ή επειδή δεν είναι Έλληνες. Απλά με εκνευρίζει το στυλ και η κουλτούρα τους.

Αυτοί παιδί μου, έχουν ζωώδη ένστικτα (και δεν το εννοώ με κάνεναν θετικό τρόπο). Θα κάτσουν να βράζουν, να τους βγαίνει ο πισινός με κάτι και βοήθεια δεν θα ζητήσουν. Εκτός και αν είναι απόλυτη ανάγκη. Ή αν το να ζητήσουν βοήθεια σημαίνει ότι γλύφουν τους ανώτερούς τους. Λυπάμαι αν σε σοκάρω αλλά έτσι είναι.

Προσφέρεις βοήθεια και σε κοιτάνε με μισό μάτι. Το καταλαβαίνεις? Το διανοείσαι? Με μισό μάτι. Επειδή γι'αυτούς δεν είναι φυσιολογικό να προσφέρεις βοήθεια έτσι στο ασχετο. Ούτε είναι φυσιολογικό να βλέπουν κάποιον να παραμερίζει προσωρινά τη δουλειά του για να τους βοηθήσει. Αυτομάτως σημαίνει ότι πάς να τους φας τη δουλειά, να τους κλέψεις τις ιδέες, να να να.

Να


Και καλά, αυτό μετά από λίγο καιρό το ξεπερνάς. Στ'αρχίδια σου κιόλας, με το συμπαθειο, αν δέχονται βοήθεια ή όχι. Αλλά το αντίστροφο σε δαιμονίζει.

Τους ρωτάς κάτι και σου λένε το ελάχιστο δυνατό. Τα υπόλοιπα να πα να βρεις μόνος σου - λένε από μέσα τους. Ξέρεις πόσες φορές την πάτησα, επειδή ρώτησα κάτι και υπέθεσα λανθασμένα ότι μου είπαν ό,τι ξέρουν? Και μετά σε συνάντηση με τα αφεντικά να τα ξερνάνε όλα και να μένω μαλάκας?

Και πάει και αυτό στο διάολο, το συνηθίζεις. Δεν τους εμπιστεύσαι και τελείωσε.

Αλλά όχι και αυτό. Να ξέρουν ότι είσαι κρεβατωμένος 3 μέρες και να μη νοιαστούν να πάρουν ένα τηλέφωνο? Ζεις, πέθανες, τι σκατά. Όχι να σου φέρουν σούπα, προς Θεού οι σούπες τους δεν τρώγονται. Μια χαρά βολέυτκηκα έκανα και την μαστιχοσοκολατούχα καρυδόπιτά μου, και την κοτόσουπα αυγολέμονο, όλα κομπλέ. Ταράτσα δεν το λες, αλλά έναν ημιυπαίθριο τον έκανα.

Δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι ότι εγώ μπορεί να ήμουν του θανατά και αυτοί δεν θα παίρνανε χαμπάρι. Είναι δυνατόν?

Είναι δυνατόν να με παίρνουν οι άλλοι που μένουν μιαμιση ώρα μακρυα να δουν τι κάνω και αν χρειάζομαι τίποτα, και αυτοί δέκα λεπτά να χέστηκαν?

Όταν χάλασε η θέρμανση ένα βράδυ και είχε στο σπίτι μέσα -5 βαθμούς το λέω σε μια Κινέζα στο ίντερνετ και τι μου λέει. Σκεπάσου με πάπλωμα και καλύ τύχη γιατί τα μαγαζιά είναι κλειστά και άντε να βρουν ανταλλακτικά να την φτιάξουν.

Κατάλαβες? Αν της έλεγα να πάω να μείνω εκεί θα γινότανε χαλί να την πατήσω (και θα την πάταγα). Αλλά από μόνοι τους να προσφέρουν βοήθεια στον συνάθρωπο το έχουν γρουσουζιά.

Ούτε και δέχονται βέβαια. 40 πυρετό είχε ο άλλος, δεν καταδέχτηκε βοήθεια.

Α σιχτίρ δηλαδή με τα βλαμένα που έμπλεξα. Θα βήξω θα κάνω την καρυδόπιτα μυξογλασέ και θα τους κεράσω αύριο. Η μισή ντροπή δική τους και η άλλη μισή των γονιών τους που τους μεγάλωσαν αλλά ξέχασαν να τους αναθρέψουν.

Κυριακή 3 Απριλίου 2011

Καρυδόπιτα με ειδικές ικανότητες

Έχει δυο μέρες τώρα που δεν κάνω ΤΙΠΟΤΑ παρά μόνο κάθομαι πάνω στον πισινό μου - τον οποίο τοποθετώ πότε στον καναπέ πότε στο κρεβάτι - και σκουπίζω μύξες και δάκρυα, φτερνίζομαι και κάνω τσάτινγκ ασύστολα και ας ζαλίζομαι.

Όχι ρε, δεν κατάλαβες καλά.

Κάτι πήρε το αφτί μου πρίν για μια καρυδόπιτα λέει που κάτι λέει πήγε στραβά με το σιρόπι και κάτι λέει έγινε νιανια. Ατυχήματα γίνονται, δεν θα σχολιάσω, έχω κάνει χειρότερα.

Όπως τότε που έκανα σουφλέ, δεν τρωγόταν, το έβαλα στο φούρνο και το ξέχασα για μια βδομάδα, μετά ήταν διακοπές πάσχα και έφυγα για δύο βδομάδες, γύρισα και δεν έτυχε να νοίξω φούρνο για άλλη μια βδομάδα και όταν τον άνοιξα ήταν ένα πρασινομπλεμουσταρδί έτσι ωραίο. Νομίζω αυτό το έχω ξαναπεί εδώ μέσα. Αν υπάρχει κανείς που να το θυμάται γιατί το διάβασε πρόσφατα, λέω εγώ τώρα, ας μου το πει παρακαλώ ευχαριστώ.

Τι έλεγα. Ναι.

Μπορεί εκείνη η καρυδόπιτα να είναι καρυδόπιτα με ειδικές ικανότητες αλλά από εκείνη την ώρα έχει κολλήσει στο μυαλό μου. Και μου λέω. Αααααααχ και να'χα ένα κομάτι. Αλλά που να το βρεις εδώ χάμω.

Μωρέ τι μας λες. Θέλω καρυδόπιτα και δεν θα φάω? Δεν είμαστε καλά. Εδώ έχω κάνει ολόκληρα ταξίδια για λίγη ταραμοσαλάτα τι μου λες τώρα.

Οπότε ντύθηκα σκούπισα και τις μύξες και πάω για ψώνια. Βρήκα και συνταγή εδώ στην αστεράτη κουζίνα και είμαι κομπλε.

Πάω. Θα σας ενημερώσω όταν την ψήσω - ούτως ή άλλως όλοι κοιμάστε τώρα σαν καλά παιδιά, έτσι?

Μετά από 3 ώρες.


Έλα, επέστρεψα. Πήγα έκανα τα ψώνια μου έκανα και τη καρυδόπιτα, μια χαρά. Το γαρύφαλο ξέχασα αλλά έβαλα μαστίχα Χίου παρακαλώ, όχι τι, μπρίκια κολλάμε?


Τη χώρισα στα δύο και στη μισή έβαλα και σοκολάτα. Γιατί έτσι μου τη βίδωσε μάνα μου!

Όποιος θέλει να μάθει να κάνει καρυδόπιτα της προκοπής και δεν ξέρει ήδη του κάνω τζάμπα μαθήματα μαγειρικής στο σκάιπ.

Είμαι πολύ κακιασμένο ώρες ώρες αλλά φταίει το κρύωμα! Ελάτε, κερνάω!

Πάρτε και ωραίο τραγουδάκι που μόλις μου έπαιξε το Pandora. Μα που τα βρίσκει.


Παρασκευή 1 Απριλίου 2011

Αυτό που απάντησες. Είναι. Ψέμα. Κουφάλα.

Το σκέφτηκες καλά, mahler, πριν με καλέσεις να απαντήσω σε ερωτήσεις? Δεν τα πάω καλά με τα τεστ, στο λέω, αλλά δεν μπορώ να αφήνω και ερωτήσεις κενές. Οπότε όποτε δεν ξέρω την απάντηση (ή, στην προκειμένη περίπτωση, δεν θέλω να την ξέρει η μπλογκόσφαιρα) τείνω να βάζω αρλούμπες από το καλοσχηματισμένο τιγκα στον εγκέφαλο κεφάλι μου. Με πιάνεις?

Τέλος πάντων, εγώ προειδοποίησα. Ορίστε λοιπόν το παιχνιδάκι που διάλεξα:



1. Τι νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις, αλλά τελικά δεν μπορείς. 
Να τα προλαβαίνω όλα τελευταία στιγμή. 
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Αλήθεια. 

2. Ποια λέξη δυσκολεύεσαι να προφέρεις 
Ουρλιάζω. 
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Αλήθεια. 
3. Αγαπημένο cartoon 
Τα χελωνονιτζάκια. Όχι, τα πόκεμον. Όχι, τα στρουμφάκια. Όχι, οι Τσιπ και Ντέιλ. Όχι, ο Ντόναλτν Ντακ. Μ'αρέσουν όλα εντάξει? 
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Αλήθεια. 
 4. Πες 2 προτερήματα και 2 μειονεκτήματα 
ΠροτερήματαΧιούμορ. Δεν ζηλεύω τους άλλους εύκολα.ΜειονεκτήματαΤα παίρνω εύκολα (υπάρχει λέξη γι'αυτό αλλά δεν τη θυμάμαι). Ξεχνάω. 
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Αλήθεια.
 
5. Ποιο είναι πιο σημαντικό;  αγάπη, φήμη, δύναμη, ή  λεφτά? 
Λεφτά. 
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Ψέμα.           Κουφάλα. 

6. Αν μπορούσες να ζεις σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο, ποια θα ήταν, και γιατί; 
Μέσα προς τέλη 19ου αιώνα. Αυτή η εποχή έχει τέλεια αισθητική. 
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Αλήθεια. 
 7. Μπορείς να θυμηθείς, τι έκανες σαν σήμερα, ένα χρόνο πριν; 
Δεν θυμάμαι. 
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Ψέμα.           Κουφάλα.
 
8. Έχεις επαναλαμβανόμενα όνειρα ; 
Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι. Άσε με ρε παιδί μου σου λέω! 
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Ψέμα.           Κουφάλα.
 
10. Ποιο είναι το ζώδιο σου; 
Υδροχόος. 
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Αλήθεια.
 
11. Πως κοιμάσαι; 
Ξεκινάω σε εμβρυική στάση και καταλήγω ένας Θεός ξέρει πως. 
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Αλήθεια. 

12. Ποιο είναι το αγαπημένο σου vampire ; 
Ε καλά τώρα, ευκολάκι. Η Pam από το True Blood.  
Αυτό που απάντησες. Είναι.           Αλήθεια.

3 στα 12 μόνο. Εντάξει, μια χαρά με βρίσκω. Ειλικρινής, ως επι το πλείστον.
Προσκαλώ την Cούλα, το Μαρούλι, το Χριστόφορο, τη nefelokokkugia και τον Dr. Aparadektos. Ναι μόνο αυτούς. Αυτοί μου τη βίδωσαν ρε mahler, τι θες τώρα! Εννοείται και όποιος άλλο το επιθυμεί, μπορεί να απαντήσει. Αλλά αυτοί το οφείλουν γιατί αλλιώς θα είναι αγένεια με πιάνεις.