Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012

Εσυγκινήθειν

Ο Ρασκόλνικωφ με απειλει δημόσια γιατί δεν τον ικανοποιούν οι νέες διατροφικές μου συνήθειες:
ΡΕ ΘΑ ΕΡΘΟΥΜΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΟΦΑΑΔΕΣ ΣΟΥΜΠΙΤΟΙ ΣΤΟ ΚΟΝΕΚΤΙΚΑΤ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΨΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΟΥΒΛΑ ΚΑΛΑΑΑ!!!!ΜΗ ΠΡΟΔΙΔΕΙΣ ΤΙΣ ΑΡΧΕΕΕΕΣ ΣΟΥΥΥ!!!!!
ΠΟΤΕΕΕΕ!!!!
Να'ρθετε ρε! Θα σας ταΐσω μισοψημένη μπριτζόλα και αρνίσια παϊδάκια και θ'αλλάξετε γνώμη! Πάρε και άσμα ν'ακούς όσο διαβάζεις:


Κοίτα Ρασκόλνικωφ, η αλήθεια είναι ότι εκτός του σχολίου σου, σου κάνω ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ και για έναν άλλο λόγο. Έχω ακούσει τα καλύτερα για το μπλόγκι σου και είναι στα προσεχώς αναγνώσματα εδώ και μήνες! Τώρα που σου την ΑΠΕΥΘΥΝΑ, θα νιώσω ψυχολογική πίεση να κάνω τα προσεχώς, προσφάτως. Γιατί υπάρχουν κι'άλλα μπλόγκια στα προσεχώς αναγνώσματα, και, μεταξύ μας, έχω να διαβάσω ανάρτηση αιώνες. Να σου πω κάτι? Αν δε μου βγαίνει να γράψω, δε γράφω. Αν δε μου βγαίνει να διαβάσω, δεν διαβάζω. Απλά.

Αυτές τις μέρες που λες Ρασκόλνικωφ, βίωσα έντονες συγκινήσεις. Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, και Τετάρτη, εσυγκινήθειν ο άτιμος.

Κυριακή.
Έπιασα χαρτί, μολύβι, και το λάπτοπ και έβαλα κάτω πόσα χρωστάω, πόσα μου χρωστάνε και γενικά πού πάμε και πού πήγαν τα δολάρια, και το αποτέλεσμα όσο να πεις... ήταν συγκινητικό! Στο "μες στο δάσος με δίχως οικογένεια, φίλους, και σουβλατζίδικα", προσθέτουμε και το "με δίχως φράγκα"! Αλλά να σου πω, δεν με πειράζει. Το αρχικό σοκ το πέρασα και τώρα αναμένω να εισπράξω τα χρωστούμενα μπας και ξελασπώσουμε λίγο. Είναι ενδιαφέρον... συναίσθημα να ξέρεις ότι είσαι πανί με πανί! Τουλάχιστον δεν έχεις να αγχώνεσαι μη στα φαν οι τράπεζες. Αφού στα φάγαν ήδη. Ακούω "πιστωτική" και αλλάζω δρόμο ένα πράμα. 


Δευτέρα.
Ωωωωωωωωωω. Επική μέρα η Δευτέρα, όπως λένε και τα μόμολα σήμερα. Μου τη βίδωσε να "καθαρίσω" το μακμπουκ γιατί δεν με ικανοποιεί η ταχύτης και παραλίγο να το στείλω στον άλλο κόσμο. Δεν άνοιγε, πήγαινε μέχρι την οθόνη με το μηλαράκι, εμφανιζόταν μια μπάρα και έσβηνε! Πάνε τα αποτελέσματα από τις γουρούνες, έλεγα, πάνε και από τα αρούρια, θα χάσω και το νέο επεισόδιο True Blood, χέσε μέσα! Τελικά το κουτσοφτιάξαμε, ας είναι καλά μια ψυχή διπλωματούχος κομπιουτερού που με καθοδήγησε διατλαντικά. Τώρα πλέον ακούω "μπάρα" και αλλάζω δρόμο.


Τρίτη.
Ετοιμάσου να πέσεις από την σκαμποκαρέκλα σου Ρασκόλνικωφ γιατί την περασμένη Τρίτη... την περασμένη Τρίτη... η περασμένη Τρίτη... δεν ήταν κακή! Ναι! Και ξέρεις ε, για να λέει ένα στριμμένο άντερο σαν και του λόγου μου ότι μια μέρα "δεν ήταν κακή", πάει να πει ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος να αισθανόταν στα σύννεφα καβάλα σε μονόκερο με αγγέλους να τραγουδάνε το Νινί Το Νινί Το Νινί Σερνεί Καράβι υπό την καλλιτέχνιδα Βέρα! Οι λόγοι για τους οποίους η Τρίτη "δεν ήταν κακή" είναι βαρετοί και απ'όπου και να τους πιάσω, δε βγαίνει χαβαλές οπότε τους προσπερνάμε και κρατάμε το συναίσθημα. Το οποίο μιας και ήταν θετικό, μας συγκίνησε!


Τετάρτη.
Το αντίθετο. Δηλαδή πιάσε την καλή διάθεση της Τρίτης, κάνε την τούμπα, ρίξε μπόλικο μουχλιασμένο ροκφόρ από πάνω να βρωμάει, βάψε τα όλα μαύρα και βάλε να ακούς το Μαύρη Μαύρη Μου Έχεις Κάνει Τη Τζωή Μου Μαύρη υπό την καλλιτέχνιδα Τσίλα. Εκεί κατά τις 11 το ξημέρωμα, με τη τσίμπλα στο μάτι, κάτι έγραφα και βλέπω την ημερομηνία... 8/8. Αυτά τα δύο τα οχτάρια σαν ζεύγη αρχ@@@ με έχουν στιγματίσει γιατί ήταν μια μέρα πριν φύγω για Αμερική το 2009, όπου και την τελευταία στιγμή έφαγα τη φρίκη της ζωής μου και πάλευα να την κρατήσω κρυφή γιατί ξέρεις πως είναι οι ελληνικές οικογένειες, ειδικά οι μανάδες οι θείες και οι λοιπές! Πάντως τρία χρόνια μετά δεν μπορώ να πω, έχει σχεδόν περάσει η φρίκη και εμφανίζεται αρεά και που. Ας είναι καλά τα κινέζια που τα έχω και ξεσπάω. Την Τετάρτη έβαλα τις φωνές στον καλό Κινέζο δεν θυμάμαι γιατί και τον είπα ΝΤΟΝΚΙ ακα γάδαρο. Πάω στοίχιμα πως αναρωτιόταν αν αυτό τώρα ήταν βρισιά γιατί αυτοί οι σιχαμένοι τα τρώνε τα γαϊδούρια. Ούτε να τους βρίσεις δεν είναι άξιοι ρε γαμώτι, ούτε να τους βρίσεις.


Πέμπτη. 
Βασικά μέχρι την περασμένη Τετάρτη έχω υλικό, γιατί την ανάρτηση την ξεκίνησα την Πέμπτη κι ας είναι τώρα Κυριακή βράδυ ή Δευτέρα πρωί για σένανε! Δε φταίω εγώ μάναμ, είμαι πολυάσχολος ο άτιμος! Μιλάμε τρέχω και δεν φτάνω!


Θα σου πω κι'άλλα όμως, μιας και βρήκα όρεξη.

Το άλλο Σ/Κ ξεκινάμε ψάρεμα με τον Κινέζο. Κοίτα εμένα τα ψάρια δεν μπορώ να πω ότι μ'άρέσουν, γιατί βρωμοκοπάνε σαν ξέρεις τι (μη κάνεις ότι δεν ξέρεις!). Αλλά το ψάρεμα αυτό καθ'εαυτό μ'αρέσει γιατί μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια όταν πηγαίναμε με τη βάρκα μας, τον Καπετάν Μιχάλη, για ψάρεμα. Δηλαδή ο πατέρας μου ψάρευε κι εγώ του έκανα σαμποτάζ για να μη με βάζουν να τρώω ψάρια αλλά τέλος πάντων. Θα ξεκινήσουμε που λες με λίμνες γιατί η θάλασσα είναι λέει μακριά και που να τρέχουμε μία ώρα με το αμάξι. Καλές κι οι λίμνες, και βασικά σκασίλα μου γιατί α. σιγά μην πιάσουμε τίποτα και β. και να πιάσουμε σιγά μην τα φάω. Εγώ τρώω μόνο φιλέτο τόνου, ρέγγα καπνιστή, χαβιάρι, και γαρίδες όχι επειδή είμαι ψώνιο (αυτό δεν έχει να κάνει) αλλά επειδή η μπόχα των συγκεκριμένων με αρέσει αντί να με απωθεί.

Τώρα λέω να σηκωκώ από τον καναπέ και να κάνω... κράτα τη σκαμποκαρέκλα Ρασκόλνικωφ μην πέσεις λέμε, γυμναστική! Σουρεάλ κατάσταση.


Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

Μα Πγεμιέ Φουά

Μετά από ένα παρολίγον ατύχημα στην άσφαλτο, ένα στη θάλασσα, μια παρολίγον μετ-μετανάστευση, δύο κιλά στρες με δύο καινούριες άσπρες τρίχες σετ, και ένα μάτσο από "πρώτες μου φορές", ήρθα να τα γράψω. Όχι για μένα, για τη φουκαριάρα τη μάνα των μελλοντικών παιδιών μου για να δει τι τραβούσα στα συνέδρια για να έχει αυτή τα λούσα της! 

Η πρώτη μου φορά που πήγα στον Καναδά.
Πάγλεβου φγανσέ?? Στον Καναδά (τουλάχιστον το γαλλόγωνο κομμάτι που είδα), νομίζω βρήκα τη χώρα των ονείρων μου. Το Κεμπέκ είναι συνδυασμός Αμερικής, Γαλλίας και.... και.... καιιιι.... ΡΟΔΟΥ. Ναι, ναι, ναι, οι Κεμπεκιανοί μας ζηλέψανε και αντιγράψανε την αρχιτεκτονική της Παλιάς Πόλης της Ρόδου. Έχουν και αυτοί Παλιά Πόλη, με κάστρο και τείχη και πλακόστρωτα σοκάκια, και λιμάνι. Με διαπέρασε ανατριχίλα όταν είδα το κάστρο και την πλατεία με το συντριβάνι, αν και τα δικά μας στη Ρόδο είναι καλύτερα. Αλλά νταξ μωρέ, το παλεύουν και οι Καναδοί.



Δεν τίθεται θέμα σύγκρισης, κοίτα ξώπορτα αυτοί και κοίτα ξώπορτα εμείς.

Η πρώτη μου φορά που έφαγα μισοψημένο κρέας.
Σαν ας πούμε γνήσιος Έλληνας, έχω μάθει τα κρέατά μου να είναι 235% ψημένα αλλά στα γκουρμεδιάρικα εστιατόρια άμα τους ζητήσεις το μοσχαράκι να πέφτει από το κόκκαλο θα σε πουν βλαχούτσο στα γαλλικά. Την πρώτη μέρα ζήτησα καλοψημένο φιλέτο μοσχάρι και ο σερβιτόρος ξίνισε περισσότερο τα μούτρα του. Εν τέλει με έπεισε να το φάω με λίιιιγο ροζουλάκι στο κέντρο και μ'άρεσε. Την άλλη μέρα το ζήτησα μισοψημένο με μπόλικο ροζάκι και μ'άρεσε πιο πολύ. Την τρίτη μέρα ήμανε καλεσμένος στην προεδρική δεξίωση του συνεδρίου (είναι που πήραμαν και βραβείο) και εκεί το μοσχαράκι το είχαν σε μία μόνο εκδοχή: Νεάντερταλ. Με το αιματάκι του, κερασόχρουν, μόνο το λιπάκι ίσα ίσα που λιώσανε έτσι για τα μάτια του κόσμου. Και το παϊδάκι το αρνίσο σχεδόν τα ίδια, χωρίς αιματάκι όμως. Τζάμπα ήταν, τα'φαγα, τι θα τα'κανα νομίζεις. Δε με χαλάσανε καθόλου παρακαλώ! Την τέταρτη μέρα πήρα μπριτζόλα μοσχαρίσια με το αιματάκι πάλι και σάλτσα κόκκινου κρασιού και κοντέψαμε να ολοκληρώσουμε ομαδικώς στο υπαίθριο εστιατόριο. Δεν τους το'χα τους Καναδέζους να μαγειρεύουν έτσι, χάτσόφ μπέμπε, χάτσόφ.

Εντάξει, κρέπες φτιάχνει εδώ ο κυριούλης, όχι μπριτζόλες.

Η πρώτη φορά που το ταμείο είναι μείον.
Μπορεί τα γκουρμεδιάρικα γεύματα που περιέγραψα από πάνω να τα πλήρωσε το Πανεπιστήμιο (γιατί αλλιώς μακντόναλντς και ξερό ψωμί), αλλά το ταμείο έχει πέσει σε πολικές θερμοκρασίες. Ακόμα δεν έχω καταλάβει πως κατάντησα να μου χρωστάει λεφτά η μισή Αμερική και να χρωστάω τα διπλά σε ό,τι τράπεζα κυκλοφορεί στο κονέχτικατ. Άτιμο πράμα οι πιστωτικές, άτιμο. Τώρα βρισκόμεθα σε φάση όπου εισπράττουμε, πλερώνουμε, παξιμαδώνουμε, και το τρώμε. Ήθελα να κάνω και μαθήματα ιππασίας το σούργελο. Πάλι καλά που συνειδητοποίησα τη χρεωκοπεία εγκαίρως!

Έτσι διάφανα είναι και τα δικά μου τώρα! Κάπου εδώ πρέπει να είναι, απλά δεν τα βλέπω....

Η πρώτη μου φορά που οδήγησα τζιπ. Και παραλίγο να το τρακάρω.
Και τι τζιπ! Λέξους παρακαλώ, και την οδήγησα από Αμερική μέχρι Καναδά. Φτάσαμε που λες αισίως στους Καναδέζικους σκατόδρομους, με όλες κι'όλες δυο λωρίδες, όριο ταχύτητας 100, εγώ πήγαινα με 110 για να μη με πει φλώρο η καθηγήτρια, ομπρός μου μια νταλίκα φορτωμένη κορμούς δέντρων, κάνω να την προσπεράσω και πετάγεται ένας πούστης κωλόγερος και χώνεται ανάμεσα σε μένα και τη νταλίκα. Δε με είδε το ραμολιμέντο! Φρενάρω, προσπαθώ να υπολογίσω πόσο να φρενάρω ώστε να αποφύγω τον γέρο παύλα δημόσιο κίνδυνο, αλλά και να μην μου χωθεί στον κώλο ο από πίσω, τεσπα το αποφύγαμε το ατύχημα γιατί είμαι οδηγάρα, η καθηγήτρια τσίριζε για κανα πεντάλεπτο και χτυπιόταν λες και τη σφάζανε από μέσα προς τα έξω ενώ ζητούσε συγγνώμη αν με τάραξε. Δεν με τάραξε, μιλάμε για την απόλυτη απάθεια ο δικός σου λες και δεν έγινε τίποτα. Δεν ξέρω μάνα μου, δεν τα ελέγχω αυτά. Μετά με έβριζε που δεν κόρναρα και της λέω μαζέψου γιατί αν κόρναρα και με έπαιρνε χαμπάρι ο γέρος και φρέναρε... Τώρα έχω γίνει διάσημος για τις οδικές μου ικανότητες στο τμήμα αν και για να'μαι ειλικρινής αν δεν ήταν το αμάξι αυτό που ήταν και οδηγούσα την Πράσινη Σκατούλα... θα είχαμε γίνει παρτούζα νταλίκα-γέρος-αμερικλάνος. Μεταξύ μας, την καταλαβαίνω τη βιασύνη του γέρου. 200 χρονών, δεν έχει χρόνο για χάσιμο.

Καμαρώστε την σκοτώστρα.

Η πρώτη μου φορά που είδα φάλαινες.
Την πέμπτη μέρα που λες με σηκώσανε από τις 5 για να πάμε να πάρουμε μια φουσκωτή βάρκα, να βγούμε προς τον Ατλαντικό αν και δεν ήταν ο Ατλαντικός αλλά συνδυασμός του Ατλαντικού με ένα ποτάμι, δεν ξέρω μη με ρωτάς, και να δούμε φάλαινες. Τις είδαμε, τις ακούσαμε, τις φωτογραφίσαμε, κόντεψα μια φορά να πέσω στη θάλασσα γιατί ήθελα σώνει και ντε να βάλω το χέρι μου μέσα, γυρνάει ο μαλάκας να στρίψει, αιωρείται ο Αμερικλάνος, με αρπάζει ο διπλανός, το γλιτώσαμε το μπάνιο. Θα με τρώγαν τα ψάρια σε λέω, πάλι καλά που έκατσα δίπλα στη μετενσάρκωση του Σουγκλάκου.

Αγκύλωση έπαθα μέχρι να την πετύχω τη ρουφιάνα

Η πρώτη μου φορά που πέρασα πάνω από καταράκτη.
Ήμουν ήδη 14 ώρες ξύπνιος και πτώμα, και με βάλανε να ανέβω 500 σκαλιά για να φτάσουμε τον καταράκτη. Όταν έφτασα ήθελα απλά να πέσω μέσα και να με ξεβράσει στο σπιτάκι μου στο κονέχτικατ, δεν τα άντεχα άλλο τα εξτρίμ σπόρτ. Κάτι λέγανε να πάμε και για περπάτημα στο βουνό 24 χιλιόμετρα, με το που το ακούω βουτάω τα κλειδιά του τζιπ και ανακοινώνω ότι ΕΓΩ πάω πίσω στο Κεμπέκ να κάνω ΜΠΑΝΙΟ και να ΦΑΩ, ΕΣΕΙΣ κόψτε το με τα ΠΟΔΙΑ. Πρέπει να φάνηκε η απελπισία μου για φαΐ γιατί δεν αντιμίλησε κανείς, αν και κι αυτοί ήταν εξίσου πτώματα αλλά δεν το παραδεχόσαντε.

Σκαλί καλέεεε μου σκαλίιιιιιι

Έξι πρώτες φορές για αρχή καλά είναι, την επόμενη φορά θα σας πω και τις υπόλοιπες. Έχετε γειά!

Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012

Έτερον είς αυτά

Χαθήκαμε! Έχω καιρό να πατήσω "νέα ανάρτηση" και ξέρεις τι φταίει? Αυτή η νέα προβολή του ιστολογίου φταίει, με γρουσούζεψε. Αν δεν βαργιόμουν θα την άλλαζα.


Σήμερα η ανάρτηση αφιερώνεται εξαιρετικά στην ElenaG γιατί αν και από την μακρινή και εξωτική Κύπρο κατάφερε να "μπει" στην καθημερινότητά μου χωρις καν να το καταλάβει. Άκου να δεις Έλενα τι έγινε και που μπηκες εσύ. Το πως το ξέρεις.

Σου'χει τύχει ποτέ Έλενα να πονοκεφαλιάζεις για κάτι, να ζητάς κάτι, και λίγες βδομάδες μετά να στο στέλνει το Σύμπαν? Ε αυτό ακριβώς! Μόνο που το Σύμπαν χρησιμοποίησε τις ταχυμεταφορές ElenaG.

Είχα που λες τις γουρούνες μου. Και τις έδινα ενα αντιφλεγμονώδες φάρμακο. Δε θέλω να σε ξενερώσω με λεπτομέρειες, ας το αφήσουμε εκεί. Αυτό το φάρμακο το γαμίδι όμως (συγγνώμη για τα γαλλικά αλλα μου βγαίνουν αυθόρμητα όταν σκέφτομαι τις γουρούνες) αν και δουλεύει στα αρούρια και δουλεύει και στους ανθρώπους και δουλεύει και στις γουρούνες, έτσι όπως το θέλω εγώ να το δώσω ΔΕΝ δουλεύει. Και σκεφτόμουν τι σκατά θα κάνω?? ΟΕΟ?

Το'ψαξα το θέμα και βρήκα ότι ένα ινδικό μπαχαρικό, η κιτρινόριζα, είναι λέει αντικαρκινικό και αντιφλεγμονώδες και ξερω γω τι άλλο και κάνουν πειράματα. Και επειδή όσο να πεις μια τάση προς την ινδική κουλτούρα την έχω,


αποφάσισα να το δοκιμάσω βρε αδερφέ! Οι γουρούνες είναι ακριβές, τα αρούρια επίσης σχετικά οπότε το δοκιμάζω σε ένα άλλο ας πούμε "ζώο" για το οποίο θα σου πω σε άλλη ανάρτηση.

Μπήκα σε σκέψεις και συγκεκριμένα σε σκέψεις που είχα κάτι χρόνια πριν ότι δηλαδή πρέπει να επιστρέψουμε στην παραδοσιακή ιατρικη. Διότι αν οι "απολίτιστοι" αρχαίοι Ινδοί, Κινέζοι, Έλληνες, Αιγύπτιοι και ξερω γω ποιοι άλλοι, χωρις μηχανήματα, χωρίς ιατρικές γνώσεις με τη σημερινή έννοια μπορούσαν να βρίσκουν τόσα πράματα, ε κάτι τις καλύτεροι από την πάρτη μας θα ήταν!

Οι Ινδοί έχουν την Αγιουρβέδα -η οποία είναι εξαιρετική και θα σου πω και γι'αυτο σε άλλη ανάρτηση πρώτα ο Θεός ή στην προκειμένη ο Κρίσνα- οι Κινέζοι έχουν ήδη βάλει την παραδοσιακή ιατρική τους στα Πανεπιστήμια και έχει έρθει και στο δικό μας. Η καθηγήτριά μου πάει κάθε χρόνο στην Κίνα με φοιτητές φαρμακευτικής για σεμιναρια παραδοσιακής κινέζικης ιατρικής, η οποία επίσης καλή είναι αλλά σαν την Ινδική όχι.

Η ελληνική όμως που είναι?? Θα μου πεις, πάνω στην ελληνική βασίστηκε η μοντέρνα ιατρική και φαρμακευτική. ΟΚ το δέχομαι. Αλλά τις ρίζες τις χάσαμε. Και αυτό με προβλημάτισσε τις τελευταίες βδομάδες και σκεφτόμουν πως σκατά να βρω πληροφορίες για ελληνικά βότανα και γιατροσόφια. Στο ίντερνετ δε βρήκα τίποτα το αξιόλογο, πράγμα λογικό αφού κανείς δεν ασχολείται.

Και εδώ έρχεσαι εσύ, πάω σήμερα στη σχολή και βρίσκω στο γραμματοκιβώτιο φάκελο από Κύπρο! Και μέσα είχε το "Ιατροσοφικόν" που απ'ότι διάβασα στον πρόλογο παρουσιάζει την ιατρική στην Κύπρο επι τουρκοκρατίας. Κάτσε να το βγάλω φωτο να το δουν κι'άλλοι, μισό.

Έχει και αφιέρωση, όχι αστεία
Το ξεφύλλισα και γέλασα αρκετά κυρίως με τις περιγραφές τύπου διά νά εβγάλης τήν χολήν (λες και χρειάζομαι βοήθεια) και διά τήν λυσσάραν αλλά μη το γελάς καθόλου εκεί μέσα υπάρχει θησαυρός κρυμμένος.

Περιττό να σου πω ότι μου έφτιαξες ανέλπιστα τη μέρα, μιας και η χθεσινή τελείωσε μέσα στα νεύρα, και ειδικά όταν είδα ότι είναι έκδοση του 1924 ανατρίχιασα γιατί μ'αρέσουν τα παλιά πράγματα.

Σημείωση: δεν είναι μεταχειρισμένο το βιβλίο, όχι ότι θα είχε διαφορά αν ήταν.

Χίλια ευχαριστώ λοιπόν καλή μου Έλενα, μπορώ να πω ότι αυτό το δώρο ήταν το πλεον εύστοχο που έχω λάβει! Θα κλεισω με απόσπασμα από το βιβλίο γιατί αυτοί οι ΙνδοΚινέζοι μου την προκαλούν αυτή τη... νόσο και νομίζω μου χρειάζεται το γιατρικό:

Ένα έτερον είς αυτά με απ'όλα παρακαλώ!
ΥΓ: Αυτό το κνισμάραν στα σκέλη δεν ξέρω τι είναι αλλά αν το'χει κανείς να με ενημερώσει και θα του στείλω τη γιατρειά σε άπταιστα Κυπριακά.

ΥΓ2: Τελικά ξεβαρέθηκα και το άλλαξα το πρότυπο. Η επιλογή των αβγών δεν είναι τυχαία, κάνε υπομονή μάνα μου.