Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012

Την κάλτσα μου μέσα!

Η Νάσια είναι νέα μπλόγκερ, μόλις βγήκε από το φούρνο σας λέω, και πρέπει να την καλωσορίσουμε στο κλουβί με τους τρελούς που για ξεκάρφωμα λέμε μπλογκόσφαιρα:
η κολλητή μου είναι η καλυτερη οδοντίατρος της περιοχής και μη σου πω και περιχώρων!εχει ειδικό σύστημα για τους αναγουλιάζοντες...αν σε φέρει η μοίρα απο εδω πέρνα να σε περιποιηθεί ''καταλλήλως''!!!!!!!!!!!
Το ότι έχεις κολλητή οδοντίατρο με προεγκατεστημένο αναισθητικό/αντιαναγουλιαστικό και με ενδιαφέρει να κρατήσω επαφή για το μέλλον? Όχι δεν έχει καμία σχέση θέλω να με πιστέψεις!!!

Σήμερα Νάσια δεν έχω να πω πολλά. Σκόπευα να γράψω τη συνέχεια των μαρτυρίων που τραβάω με τα κωλοδόντια μου, που έτσι και είχα τανάλια πρόχειρη θα τα είχα βγάλει να αεριστούν, αλλά άστο, άστο να πάει στο διάολο, τα λέω αύριο. Σήμερα προέκυψε νέο θέμα.

Περπατούσα που λες το πρωί από την εξώπορτα προς το αμάξι, ντυμένος σαν κρεμμύδι με μπλούζες μπλουζάκια μπουφάν κασκόλ (σκούφο δε φοράω γιατί μου χαλάει το μαλλί και από υποψία μπούκλας το κάνει βεβαιότητα ζούγκλας) και πήγαινα σαν το χεσμένο κουτάβι που περπατάει πάνω στα σκατά του για να μην πέσει μέσα! Μόνο που αντί για σκατά δικά μου είχε σκατά αγγέλων κάτω (το έχω ξανα πει αυτό και είναι κλεμένο) δηλαδή χιόνι! Το οποίο χιόνι είναι αναποφάσιστο το ρημάδι, μια πάει να λιώσει, μια παγώνει, μια πάει να λιώσει, μια παγώνει - με αποτέλεσμα να έχει γίνει όλο το κονέχτικατ παγοδρόμιο. Πάλι!

Εκεί που περπατούσα λοιπόν Νάσια, σκεφτόμουν. Ααααα ρε ζωή που με πέταξες. Εκεί που λυσσούσα σαν το πλυντήριο να δω λίγο χιόνι, μου το έφερες κατακέφαλα και δεν ξέρω τι να το κάνω. Κάτι πρέπει να γίνει να βγω απο δω μέσα δεν είναι κατάσταση αυτή. Δε με λες και Σταχτοπουτο να έρθει καμια βασιλοπούλα με το αθλητικό που να μου κάνει, κι ας μην πήγα εγώ χτες σε κανέναν χορό, και να με βγάλει από τη μιζέρια μου!

Κάπου σε αυτή τη φάση οι σκέψεις μου χάσανε τη συνήθη τους αρμονία και αυτό το άλλο που δεν το θυμάμαι πως το λένε αλλά θα το ξεκαθαριστικότητα (δηλαδή είναι ξεκάθαρες), και δεν ξέρω καν τι σκεφτόμουν. Απλά κοιτούσα κάτω για να μην φάω καμια τούμπα και σπάσω τον κώλο μου. Ποια θα με πάρει μετά με σπασμένο κώλο??? Όχι βασιλοπούλα, ούτε η γυναίκα αντιπρόσωπος δεν θα με παίρνει!

Και τι βλέπω κάτω? Αυτό:


Κατάλαβες? Εγώ ζητάω από το σύμπαν να μου στείλει τη βασιλοπούλα - δηλαδή μια αμερικάνα υπήκοο 65% μαύρη 35% άσπρη μοναχοκόρη με προίκα - να έρθει με το άσπρο της... διθέσιο, να μου δώσει τα κλειδιά και να πάμε να βγάλω πράσινη κάρτα, και τι μου στέλνει?? Μια κάλτσα!! 

ΜΙΑ ΚΑΛΤΣΑ!!!!

Και δεν είναι καν καινούρια, δικιά μου είναι. Μου έπεσε χτες το βράδυ. 200 κιλά ρούχα έπλυνα, λογικό είναι που και που να μου πέφτουν μερικά σαν του κοντορεβυθούλη. 

Μα κάλτσα?? Σαν να μου λέει, πάρε την καλτσούλα μαλάκα και καλή επιτυχία στη... σόλο καριέρα! Τώρα καταλαβαίνω γιατί στο ΟΥΚ αν λάβεις από του μη έχοντος η κάλτσα ήταν βρισιά... Είναι όλοι κάλτσες!

Δεν ξεκίνησε καλά η εβδομάδα, την κάλτσα μου μέσα. Αλλά βέβαια, πως να ξεκινήσει καλά όταν σου στέλνει το αφεντικό σου email Σάββατο βράδυ 11 η ώρα, ενώ είσαι έξω, να σου πει ότι τη Δευτέρα πρέπει να κάνουμε μίτινγκ για να κανονίσουμε τις γουρούνες! Τότε της θυμήθηκε! Μου χάλασε ΚΑΙ την έξοδο ΚΑΙ την εβδομάδα ΚΑΙ το μελλον μου!

Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012

Πλακόστρωτο ουααααα χχχχχφφτουυυυ

Σαν τρανός επιστήμον που είμαι, βλάκας είσαι και φαίνεσαι, με εξιτάρουν οι επιστημονικές προτάσεις και ιδέες σαν αυτή της Singularity:
Για πρακτική προτείνω να πας στον Νότιο Πόλο και να μελετήσεις την απορροφητικότητα των υπόθετων από τους πιγκουίνους.
Γι'αυτό Singularity σήμερα θα κάνουμε πείραμα ΑΠΕΥΘΥΝΣΗΣ. Εγώ θα σου τη βάλω κι εσύ θα μου περιγράψεις μετά την εμπειρία σου, μπας και βγάλουμε κανα δημοσιεύσιμο συμπέρασμα ρε παιδί μου. Έτοιμη?

Χτες που λες Singularity, πήγα σε ένα μέρος που είχα να πάω χρόοοοονια! Είχα να πάω χρόνια σε τέτοιο μέρος γιατί είναι ένα από τα λίγα πράγματα που με κάνουν να κλάνω πόμολα με γεύση μέντα. Αυτοί που δουλεύουν εκεί μέσα σπάνε πέτρες. Μα είναι να μην τους φοβάσαι?! Να σου έρχεται το τέρας που κάνει και θόρυβο να σπάει πέτρες!


Ελίζω να κατάλαβες σε τι αναφέρομαι, ε. Στον οδοντίατρο βέβαια! Ε ναι λοιπόν, φοβάμαι τους οδοντίατρους. Είναι όλοι σαδιστές και κακοί άνθρωποι που χαίρονται να μου βάζουν πράγματα στο στόμα προκαλώντας μου κύματα αναγούλας και αηδίας. Δεν στο έχω πει ξανα, αλλά στο λέω να το ξέρεις: ο Αμερικλάνος αναγουλιάζει με το τίποτα. Αυτά τα ξυλάκια που βάζουν οι γιατροί στο στόμα ήταν ο μπαμπούλας για μένα, ειδικά στα 5 μου που κάτι με τις αμυγδαλές είχα πάθει.


Αλλά δεν αναγουλιάζω μόνο όταν μπαίνουν πράγματα στο στόμα μου, ή όταν μυρίζω σκατά/πατσά/κινέζους/φαγητο-της-νεφέλως, όοοοχι, αναγουλιάζω και με την ιδέα! Στο μάθημα της ανατομίας για να καταλάβεις, όποτε μας δείχνανε τα μέσα του λαιμού με έπιανε γαργαλητο στο λαιμό, τον οποίο προστάτευα με χέρια κασκόλ βιβλία ό,τι υπήρχε πρόχειρο γελώντας νευρικά ενώ κατευθυνόμουν προς την έξοδο. Α σιχτίρι τα γράφω και γαργαλιέμαι στο λαιμό πάλι. Γενικά δεν έχω θέμα με αίματα και όργανα κλπ, βλέπω εγχείρηση ανοιχτης καρδιάς και τρώω ταυτόχρονα που λέει ο λόγος (γιος πρώην κρεοπώλη γαρ). Αρκεί να μην έχει να κάνει με ανθρώπινο λαιμό και καρωτίδα! Το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι ε? Το μήλο του Αδάμ! Δεν το συνεχίζω γιατί νιώθω το χρώμα μου να ανοίγει.

Όταν είχα πρωτοέρθει εδώ χάμω, έμενα όπως ξέρεις με κάτι Ινδούς. Ε, κάθε πρωί και βράδυ όταν καθάριζα τη γλώσσα μου, έκανα και το κλασικό ΟΥΑΑΑΑ ΟΥΑΑΑΑ ΦΤΟΥΥΥΥΥ ΟΥΑΑΑΑ, γιατί δεν είναι λίγο πράμα να μπαίνει αυτό το ματσούκι μέσα! Τις πρώτες μέρες οι Ινδοί τα παίξανε γιατί νομίζανε ότι πάσχω από νευρική ανορεξία και πάω στην τουαλέτα να ξεράσω τα πεντανόστιμα φαγητά που μαγείρευα! Τι ζώα Θεέ μου. Καλά, την μπάκα δεν τη βλέπανε? Τέσπα τους εξήγησα ότι όχι δεν πάσχω από νευρική ανορεξία, απλά αναγουλιάζω όταν πλένω τα δόντια μου. Επίσης αναγούλιαζα και στην ιδέα ότι μοιράζομαι το μπάνιο με τον βρωμιάρη αλλά αυτό δεν το ανέφερα.

Και τι θυμήθηκα τώρα! Παρ'όλο που αυτός ο ΜΑΛΑΚΑΣ ο Ινδός το ήξερε ότι αναγουλιάζω και με άκουγε κάθε μέρα να σείωνται τα μέσα μου, ξέρεις τι έκανε?? Ξέρεις τι έκανε το γαμ(*^# μου#$#&^(πανο?? Πετούσε τις ΜΥΞΕΣ του πάνω στο νιπτήρα!!! Ναι, ναι, έκανε ΧΜΦΦΦ ΧΜΦΦΦ και τις εξφεντόνιζε! Μια φορά πέταξε μία τεράστια πάνω στην ΞΥΡΙΣΤΙΚΗ ΜΟΥ ΜΗΧΑΝΗ γαμΟ*&# το (&*^#$(#% που τον πέταγε. Α στο διάολο τα θυμάμαι και αναγουλιάζω. Με κοιτάει και η Κινέζα. Το τι εμετό έκανα τότε με την ξυρηστική δε λέγεται. Επίσης ανάμεσα στα αναφιλητά και τα ΟΥΑΑΑΑ ΦΤΟΥΥΥ έβριζα όσο πιο δυνατά μπορούσα και νομίζω το έπιασε το μήνυμα γιατί δεν το ξανακανε. Όχι ότι είχε καμία σημασία πλέον βέβαια, γιατί ήμουν μία βδομάδα πριν τη μετακόμηση.


Τι ήθελα να πω μωρέ και κατέληξα να μιλάω για τον κερατά πάλι? Α, ναι. Πήγα χτες στην οδοντίατρο μετά από 5 χρόνια! Όπως καταλαβαίνεις, η γυναίκα έπαθε φρίκη και έβγαλε τόση πέτρα που μπορούσε άνετα να πλακοστρώσει όλο το κονέχτικατ! Αλλά με πέθανε. Πόοοονος?? Καλά ο πόνος πάει στο διάολο δεν με πειραζε τόσο πολύ. Το άσχημο ήταν όταν έχωνε το ματσούκι μέσα μέσα και αναγούλιαζα, οπότε και κόντευε να μου απολεπίσει τη γλώσσα σαν ψάρι. Αφού είδε και απόειδε η γυναίκα, φώναζε μια βοηθό να της κρατάει το ρουφηχτήρι γιατί λέει η γλώσσα μου δεν την άφηνε να κάνει τη δουλειά της.

Εμ τι ήθελες μαντάμ? Ένστικτα είναι αυτά. Άμα εσένα η γλώσσα σου καλοδέχεται μαρκούτσα να μπαίνουν όλα μέσα, ΟΚ πάσο, δώσε μου το τηλεφωνάκι σου και όλα καλά. Ευγενέστατη πάντως η γυναίκα. Έπαθε μια ταραχή με τα φρύδια μου, τα οποία είναι παχια, ξέρεις, και όλο τα παίνευε. Και τί ωραία φρύδια που έχεις?? Πλούσια, καλοσχηματισμένα, φυσικά, μαύρα μαύρα! Και τα μαλλιά σου! Πυκνά, σκούρα, με μια υποψία μπούκλας, τέλεια! Λοιπόν αν δεν ήταν 100 χρονών και αν δεν ήξερα ότι αυτές τις μαλακίες τις έλεγε για να με κάνει να ξεχαστώ, θα πίστευα ότι μου την πέφτει.

Το χειρότερο βέβαια ήρθε μετά! Πρέπει λέει να μου πάρουνε 18, ΔΕΚΑΟΧΤΩ ακτινογραφίες τα δόντια μου! Και δώστου ΜΙΑ ΜΙΑ να μου χώνουν όχι απλώς μαρκούτσο αλλά ολόκληρη κατασκευή μέσα, να αναγουλιάζω να τρέχουν τα σάλια και να μου λέει η μαλάκω να μην κουνιέμαι! Έλα εσύ μωρή να αναγουλιάζεις χωρίς να κουνιέσαι άμα μπορεις! Α στο διάλο!!! ΔΕΚΑΟΧΤΩ, το καταλαβαίνεις?? Πρέπει λέει να ξαναπάω το Μάιο και μου είπε ότι προκειμένου να μην περάσω τα ίδια, πρέπει να κάνω γαργάρες με ένα φάρμακο και να κάνω νήμα όπως μου έδειξε σε όλα τα δόντια. Όπως καταλαβαίνεις, θα το λιώσω το νήμα και τις γαργάρες!


Γαμώτο, αναγουλιάζω και με τις γαργάρες!!!!

Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

Εμπρός πίσω

Όχι, δεν είμαι ο Πόπωτας, απλά είπα να ανοίξω ανάλαφρα γιατί σε λίγο θα βαρύνει το κλίμα. Άσε που έφαγα του σκασμού για μεσημέρι αλλά ήταν ελαφρύ κινέζικο και τώρα με έπιασε το μετα-γευμάτιο (μετα-γευματινό? διάλεξε και πάρε) γουρ γουρ γουρ στην κοιλιά μου και είμαι έτοιμος να ΦΑΩ. ΦΑΩ. ΦΑΑΑΑΩΩΩΩΩΩ.

Εμπρός πίσω λοιπόν το θέμα μας για σήμερα. Ωστόσο! Εμπρός πίσω μη οπισθοδρομικά. Δεν είμαι καθόλου οπισθοδρομικός, είμαι πολλά άλλα αλλά όχι οπισθοδρομικός. Είμαι τρέντι μπέιμπε.

Αααααα ρε ψωριάρη, αυτά τα τρέντι σε φάγανε. Ποιο είναι το πιο απλό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας φαρμακοποιός στην Ελλάδα? Να ανοίξει φαρμακείο βέβαια! Αν δεν έχει το κεφάλαιο μπορεί να δουλέψει σε φαρμακαποθήκη με συμπαθητικό μισθό και ελάχιστη ευθύνη. Δεν μου άρεσε αυτή η προοπτική. Τι θα έκανα όλη μέρα πίσω από τον πάγκο μωρέ? Με φαντάζεσαι τώρα εμένα να κάθομαι μέσα στο φαρμακείο να εξυπηρετώ γέρους και γριούλες? Μα πρώτα πρώτα, ποιος θα με εμπιστευότανε? Αφού είμαι σούργελο το άτομο! Άσε το άλλο. Στα φαρμακεία και γενικά σε επιχειρήσεις δεν είθισται να αλλάζεις θέση στα έπιπλα κάθε βδομάδα και θα παθαίνανε τα νεύρα μου απο την ακινησία!

Οπότε πάει αυτό. 'Ηθελα σώνει και ντε να πάω στην έρευνα. Την είχα δει Ο ερευνητής που το ελληνικό σύστημα δεν τον άφηνε να ξεδιπλώσει τα φτερά του. Πράγμα το οποίο ισχύει και σκασμός. Αντί λοιπόν να πάρω την εύκολη οδό (υπάρχει μία άλλη φράση που λένε αλλά δεν τη θυμάμαι) πήγα για μάστερ. Δεν έμεινα ικανοποιημένος και αποφάσισα να μην πάρω ούτε τη δεύτερη πιο εύκολη οδο (δηλαδή να κάτσω στην Ελλάδα και να μπω καθηγητής στο Πανεπιστήμιο μετά από 10 χρόνια με τρεις κι εξήντα) και αποφάσισα να πάω έξω.

Ναι, αλλά έξω που? Που μάνα μου? Την τρίτη πιο εύκολη οδο, δηλαδή την Ευρώπη, την πήδηξα τελείως και ήρθα στις Αμερικές. Τρομάρα μου. Το μετάνιωσες Αμερικλανάκι? Ναι ρε το μετάνιωσα, ά σιχτίρι! Στην Ευρώπη το διαδκτορικό είναι τρία χρόνια χωρίς μαθήματα ενώ εδώ είναι πέντε με έξι χρόνια με του κόσμου τα μαθήματα. Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό? Ότι τώρα, ΤΩΡΑ, θα ήμουν μισό χρονό μακριά από την αποφοίτηση, ενώ εδώ είμαι στην καλύτερη στα μισά. Ακριβώς στα μισά. Στην καλύτερη.

Τέλος πάντων, όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Αν δεν ερχόμουν θα μου είχε μείνει άχτι η Αμερική που τη σκεφτόμουν από μικρός. Εντάξει η ζωή είναι πολύ καλή, ίσως καλύτερη και από της Αγγλίας για παράδειγμα, αλλά δεν μου κολλάει. Γνώρισα πολύ γαμάτα άτομα και έκανα πράγματα που δεν θα έκανα αλλιώς. Αλλά ΟΚ, φτάνει, μέχρι εκεί!

Η Αμερική δεν θέλει πλέον μετανάστες. Δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι να δουλέψουμε εδώ. Το καταλαβαίνω ένας Κινέζος ή ένας Ινδός να θέλουν να έρθουν εδώ γιατί στις χώρες τους η κατάσταση είναι χειρότερη και στην Ευρώπη τους παίρνουν πολύ δύσκολα. Αλλά εγώ? Εγώ? Που τα είχα στο πιάτο? Αγγλία θες? Είχε! Γερμανία? Είχε! Ολλανδία? Είχε! Παντού είχε θέση για να πάω αλλά όοοοοχι εκεί εγώ λύσσα κακιά να πάω Αμερική. Φάτα τώρα μαλάκα.

Τώρα ήρθε η ώρα να δαλέξω πρακτική σε εταιρεία. Αποφάσισα να το παλέψω να πάω στην Ευρώπη τουλάχιστον για 3 μήνες ρε παιδί μου, να δω πως είναι εκεί οι συνθήκες εργασίας. Θέλω να δουλέψω στον Οργανισμό Φαρμάκων, αλλά εκεί είναι δύσκολα. Έχω όμως μερικές επαφές με άτομα σε εταιρείες στην Αγγλία την Ιρλανδία την Σκωτία και τη Γερμανία.

Τώρα, δεδομένου ότι θα φάω αγγούρι για το διαδκτορικό, η "εύκολη" οδός θα ήταν να κάτσω στ'αυγά μου εδώ πέρα και τελείωσε. Εκατοντάδες οι φαρμακευτικές στην Αμερική, φεύγεις απ'τη μία πας στην άλλη ένα πράμα. Δεν θα πάρω και πάλι όμως την εύκολη οδό, θα είμαι ο πόντιος που πήγε και έκανε διδακτορικό διπλάσιας διάρκειας για να βρει δουλειά που θα έβρισκε και με τα μισά χρόνια. Αλλά τουλάχιστον θα είναι Ευρώπη ρε παιδί μου. Θα είμαι κανονικός πολίτης, όχι μετανάστης που τον αντιμετωπίζουν σαν ζητιάνο. Εκτός και αν μας πετάξουν εκτός της ΕΕ στην οποία περίπτωση θα γίνει χαμός. Σκέψου λέει να πάω Ευρώπη και να μας πετάξουν στο καπάκι!

Όσο τα γράφω, τόσο πιο πολύ συμφωνώ με τον εαυτό μου. Συνήθως όταν γράφω ανάρτηση διαφωνώ με όσα λέω και τα αλλάζω, αλλά τώρα είναι όλα σωστά. Όλα! Είμαι και κούκλος. Όλα!

Θα κάνω μια συζήτηση με την καθηγήτρια, η οποία θα πάθει τέσσερα εγκεφαλικά και θα τρέχουμε πάλι. Το σκεφτόμουν να μεταφέρω και το διδακτορικό όπως είναι αλλά αυτό είναι αδύνατον. Γάμησέ τα.

Αυτός ο Ατλαντικός τα φταίει όλα! Χάθηκε να ήταν λίγο πιο μικρός???