Ο Τσεπόλιας

Πο πο πο πο έχω πάρει φόρα με τις αναρτήσεις λέμε. Βασικά πρέπει να κάτσω στο Πανεπιστήμιο μέχρι τις 7 που έχουμε διαλογισμό και τώρα είναι 6 οπότε μια ώρα δεν έχω τι να κάνω και δε θέλω να τα ξύσω άλλο γιατί την προηγούμενη βδομάδα των ευχαριστιών που ήταν τα έξυσα μέχρι που μάτωσαν.

Σήμερα θα κάνω το αγαπημένο μου είδος ανάρτησης δηλαδή θα θάψω κινέζο. Α. Μου είπανε έλα να πάμε να δεις όχι μου είπανε ότι δεν κάνει να λέω κινέζο και κινέζα και ινδό και ινδή γιατί λέει είναι ρατσιστικό αλλά εγώ ρε παιδιά δεν είμαι ρατσιστής, ορκίζομαι! Στη ζωή του κινέζου.

Κινέζους και ινδούς έχει στο εργαστήριο, κινέζους και ινδούς θαύω... θάβω... φτυαρίζω. Αν είχε έλληνες θα έθαβα έλληνες αν και με τους έλληνες μάλλον θα σκοτωνόμασταν απλώς όπως σκοτωνόμασταν και στην Πάτρα και μετά πηγαίναμε για καφέ.

Τέλος πάντων! Αυτό που θα ήθελα να πω είναι ότι πρέπει ρε γαμώτο να έχουμε λίγη τσίπα λίγο φιλότιμο λίση περυφάνεια ρε γαμώτο. Τη σκότωσα την περηφάνια. Ευχαριστώ γκούγκουλ.

Σε γενικές γραμμές όταν παραπονιέμαι για κάτι τείνω να υπερβάλλω. Έεεεεεελα δεν το πιστεύω. Να ας πούμε αν το φαΐ έχει λίγο παραπάνω αλάτι και έχω διάθεση για μίρλα θα ανακοινώσω ότι είναι πιο αλμυρό και από τις αλυκές του Μεσολογγίου. Ενώ σε μια φίλη μου που τα τρώει όλα ανάλατα της λέω ότι όταν μαγειρεύει όχι απλά δεν προσθέτει αλάτι αλλά αφαιρεί και όσο υπάρχει ήδη στο φαΐ μέσω αντίστροφης όσμωσης.

Και με τους ινδοκινέζους τα ίδια κάνω το να το κάνω ΝΑ γιατί πιστεύω στο μέσο της γκρίνιας σαν καλλιτεχνική έκφραση του έμφυτου και άκρως ενδότερου σαρκασμού αλλά μόνο για μένα γιατί όταν το κάνουν οι άλλοι εκνευρίζομαι. 

Αυτός ο Κινέζος όμως ρε παιδί μου! Έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ τεμπελιάς και αχρηστίας λέμε ακόμα και με την οργιάζουσα φαντασία μου δεν μπορώ να φανταστώ άνθρωπο στη θέση του, από άποψη καριέρας θου κύριε, να είναι πιο άχρηστος από αυτό το πράμα τη σκατομηχανή τον καταναλωτή ρυζιού. Να θες να υπερβάλλεις και να μη μπορείς γιατί η πραγματικότητα σε ξεπερνάει!

Πολύ μπλα μπλά όμως και ακόμα δεν τον εισήγαγα τον κύριο χαρακτήρα της ιστορίας μας, θα τονε πω Τσεπόλια γιατί κάπως έτσι ακούγεται. 

Ο Τσεπόλιας λοιπόν είναι επίκουρος καθηγητής παρακαλώ της φαρμακευτικής από ένα Πανεπιστήμιο στην Κίνα τύπου μέιντ ιν τσάινα εκεί που αν κρίνω από τους καθηγητές, οι μαθητές μάλλον έχουν τρίχωμα και τρώνε μπανάνες. 

Ο κύριος επίκουρος καθηγητής μας ήρθε πέρσι το Δεκέμβρη -να το σημειώσουμε παρακαλώ πολύ αυτό, περίμενα ένα ολόκληρο χρόνο να τονε θάψω δεν βγάζω έτσι εύκολα συμπεράσματα δεν τον κρίνω τον κόσμο με το που τους γνωρίσω (χαχα)- ήρθε λοιπόν πέρσι το Δεκέμβρη και από πέρσι το Δεκέμβρη μέχρι φέτος το Δεκέμβρη χμμμμ για να σκεφτώπόσα πειράματα έκανε χμμμμμμμμ.... ΜΙΣΟ.

Όχι μισό λεπτό να σκεφτώ, μισό πείραμα έκανε! Μισό πείραμα δύο εβδομάδων! Δεν μπορούσε να το τελειώσει και του το τελειώσε μια ινδή.

Και καλά ρε φίλε, είσαι τεμπελχανείο και δε θες να σηκώσεις τον κώλο σου από την καρέκλα. ΟΚ. Σε καταλαβαίνω. Κάνε κάτι άλλο.

Τι κάνει? Κάθεται στην καρέκλα, βλέπει βίντεα στο γιουτιούμπ με τα ακουστικά και τον παίρνει ο ύπνος σαν τους γέρους, ενώ του τρέχουν τα σάλια μαλάκα. Μα τω θεώ δεν κάνω πλάκα, τον έβγαλα και φωτογραφία μια φορά. Δεν μπορώ να σας τον δείξω γιατί έχω και κάποιους κανόνες ώρες ώρες αλλά να κάπως έτσι είναι αλλά σε λγότερο σέξι:

Εκτός του ότι δεν κάνει ΤΙΠΟΤΑ, όλη μέρα βλέπει βίντεο, κατεβάζει κουπόνια προσφορές να αγοράζει μαλακίες, είναι και κακάσχημος και μας χαλάει την αισθητική, το φαΐ του έχει σχεδόν πάντα ψαρικό και βρωμοκοπάει το σύμπαν, δε μιλάει σχεδόν καθόλου αγγλικά, όταν αποφασίσει να μιλήσει μιλάει σιγανά και έρχεται ακριβώς δίπλα στη μόυρη σου για να τον ακούσεις αλλά και να απολαύσεις τη μυρωδιά του προηγούμενου (ή και χθεσινού) γεύματος, πήρε αμάξι χωρίς να έχει δίπλωμα, κόντεψε να σκοτωθεί και να πάρει τη γυναίκα του μαζί

Αμ αυτό! Που έχει ΑΥΤΟΣ γυναίκα και γαμάει ε α στο διάολο.

Πο πο άναψα τώρα μισό να κάνω ένα πράσινο τσάι τι ώρα πήγε.

Και τέλος πάντων μας έχει αφήσει άφωνους ο τύπος και λέγαμε με την καθηγήτρια ότι πιο άχρηστο πλάσμα στον κόσμο δεν παίζει να έχει υπάρξει ποτέ και μετά τι κάνει ρε! Τελικά αυτός, κρατούσε σημειώσεις με όλα μας τα πρότζεκτ ειδικά όσα είναι σε συνεργασία με φαρμακευτικές εταιρείες και είπε σε μια κινέζα ότι έχει σκοπό όταν πάει στην Κίνα να τα κάνει και να τα πουλησει σε κινέζικες εταιρείες!

Γι'αυτό σας λέω, όταν βγαίνουμε από τη χώρα μας, όποια κι αν είναι, πρέπει να προσέχουμε να έχουμε λίγο φιλότιμο λίγη τσίπα λίγο επίπεδο γιατί ο κόσμος βλέπει και κριτικάρει! Κοίτα εμένα που πλέον ακούω καθηγητής από την κίνα και αλλάζω δρόμο! Από τα μίτινγκ του εργαστηρίου τον εξοστρακίσαμε και σε μερικές βδομάδες ξεκουμπίζεται επιτέλους να αερίσουμε λίγο το δωμάτιο.

Βασικά δεν είναι στο ίδιο γραφείο με μένα, με τη μαλάκω την κινέζα και τον τζιτζιφιόγκο τον ινδό είναι οπότε χέστηκα κι'όλας.

Ωραία, τα είπα και ξαλάφρωσα!

ΥΓ: Αλήθεια λέω δεν είμαι ρατσιστής, έχω φίλους κινέζους και ινδούς και κορεάτες και απ'όλα!

R.I.P. Πεπόνι

Άλο! Σήμερα έχω καλά νέα και κακά νέα. Θα ξεκινήσω με τα κακά νέα γιατί τα είπα ήδη στον τίτλο.

Πάει το Πεπόνι μας άφησε χρόνους. Με το που χάλασε το αμάξι, μετά από λίγες μέρες δεν έκλεισα καλά την πόρτα, βγήκε έξω και δεν ξαναγύρισε.

Ήταν η τέταρτη φορά που βγήκε - τις άλλες τρεις γύρισε την επόμενη μέρα. Αυτή τη φορά ήρθε έφαγε το φαΐ που έβαλα έξω και έφυγε πάλι, το μούλικο. Μετά ήρθε η μαύρη γάτα της γειτονιάς, έπεσε ξύλο, τις έφαγε καλά καλά το Πεπόνι, έγυφε τρέχοντας και τώρα μάλλον είναι σε κανα χαντάκι!

Τώρα πάνε σχεδόν δυο μήνες και μου πέρασε. Το σπίτι δεν το ξε-γάτιασα ακόμα, αλλά αν δεν έρθει πίσω μέχρι Δεκέμβρη τα μαζεύω όλα! Τι θα την κάνω τόση γατοτροφή δεν ξέρω. Τώρα με τις δόσεις του αμαξιού ίσως τη χρειαστώ...

Το επόμενο πάντως θα το πάρω γκρι με κοντό μαλλί γιατί οι πορτοκαλί τρίχες κάνουν μπαμ στα ρούχα μου! Όχι τώρα κοντά, στο μέεεεελλον.

Τέσπα! Χαράμι τα λεφτά και το χρόνο που ξόδεψα. Ορίστε οι δύο τελευταίες φωτογραφίες του συγχωρεμένου, ο Θεός να το συγχωρέσει δηλαδή γιατί εγώ δεν πρόκειται!

ΥΓ: Τα καλά νέα είναι ότι σήμερα είχε χιόνι και πήρα ρεπό. Τόσο ανάστατη και απρόβλεπτη ζωή πια.

ΥΓ2: Παλιές αναρτήσεις περι Πεπόνι εδώ εδώ και εδώ.

ΥΓ3: Του άρεσε να ξαπλώνει όλη τη μέρα, όπως βλέπετε, πώς να επιζήσει στην άγρια φύση μετά, ο μπουνταλάς.

R.I.P. Πράσινη Σκατούλα

Άλο! Ασπιρίνη να κεράσω? Γιατί με το ρυθμό που ανεβάζω αναρτήσεις το τελευταίο διάστημα, λογικό είναι να σας έπιασε πονοκέφαλος.

Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να πω ότι δεν κάνω αναρτήσεις γιατί έχω πολύ δουλειά για το πιετσντί μου αλλά δυστυχώς δεν ισχύει! Δεν έχω χρόνο να κάνω αναρτήσεις γιατί κάνω τις δουλειές κάτι καθαρμάτων που το παίζουν εκπαιδευτικοί και καθυστερώ το διδακτορικό μου. Θυμάμαι κάποτε, πριν χρόνια, ανησυχούσα μην και βρει κανείς από το Πανεπιστήμιο το μπλογκ και δει το φτυάρι που ρίχνω αλλά πλέον δεν με νοιάζει! Ας το βρουν και ας το διαβάσουν! Ειδικά εσύ, καθίκι, που αφήνεις τον φοιτητή σου τον άχρηστο να αποφοιτήσει χωρίς να έχει κάνει τίποτα ενώ έχεις εμένα να τρέχω, εσύ ειδικά να το ξέρεις ότι αν έπιαναν οι κατάρες μου τώρα δε θα είχες διάφορα σωματικά μέλη.

Πφ, να γι'αυτό δεν κάνω αναρτήσεις. Θέλω να πω για κάτι ευχάριστο και τελικά μου ανάβουν τα λαμπάκια, γίνομαι ένα πανέμορφο και λυγερόκορμο χριστουγεννιάτικο δέντρο, και λέω τον πόνο μου. Όπως κάθε βράδυ άλλωστε όταν πάω να κοιμηθώ στις 12 και με παίρνει ο ύπνος στις 4.

Που λες, στις 6 Οκτωβρίου πήγαινα σε κάτι γενέθλια Ινδού με μια Ινδή και εκεί που πάρκαρα την Πράσινη Σκατούλα, τσαααααακ νιώθω τα φρένα να σπάνε. Κωλοφαρδία? Κωλοφαρδία. Αν σπάγανε λίγα λεπτά πιο νιωρίς ή πιο μετά μάλλον θα τράκαρα και μάλλον θα έσπαγα κανα παΐδι που στην Αμερική σπασμένο παΐδι σημαίνει δάνειο.

Όχι ότι το γλίτωσα το δάνειο αλλά τεσπα.

Για να φτιάξω τα φρένα και κάτι άλλα ήθελε λέει κανα διχίλλιαρο οπότε πάει η Πράσινη Σκατούλα λοιπόν, Θεός σχωρέσ' την. Την έκανα δωρεά. Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα για την αρχαιολογία που οδηγούσα για πέντε χρόνια ας κάνει κλγίκ εδώ και εδώ. 

Έξι βδομάδες μου πήρε να πάρω άλλο αμάξι γιατί γενικά είμαι πολύ αποφασιστικός σαν άνθρωπος σήμερα ας πούμε λέω να πάρω καινούριο μπουφάν και μέχρι το Φεβρουάριο μπορεί και να αποφασίσω ποιο.

Έξι βδομάδες ήμουν με δανεικά αμάξια, δηλαδή πέντε βδομάδες συν μία που έφυγα για συνέδριο στο Σαν Ντιέγκο. Τα μεταχειρισμένα είναι ρίσκο γιατί χαλάνε (και σπάνε και τα φρένα στο άσχετο) αλλά καινούριο δεν υπήρχε περίπτωση γιατί δεν υπάρχει σάλιο. Ας μην πολυλογίσω περισσότερο, βρήκα ένα μεταχειρισμένο πρόσφατο με εγγύηση 3 χρόνια, και το πήρα με δώσεις. 

Είναι μικρό, βασικά στο ύψος το ρίχνω, αλλά κατα τ'άλλα ωραίο είναι να οδηγάς αμάξι που δεν φτιάχτηκε πριν σχεδόν δύο δεκαετίες! 

Κάνει και βζουμ βζουμ η μηχανή.

Γενικά εδώ τα αμάξια είναι μεγάλα, σπάνια βλέπεις δίπορτα, οπότε στο δρόμο όταν οδηγάω γυρνάνε κεφάλια. Ας είναι, μπορεί να γυρίσει να κοιτάξει και κανα κεφάλι της προκοπής. Το από μέσα είναι πολύ ωραίο αλλό δεν το έχω σε φωτογραφία θα σας το δείξω την επόμενη φορά που θα έχω κάτι άσχημα νέα να μας γλυκάνω λίγο.

Κοτόπουλο κοκκινιστό με φασολάκια έκανα να φάω αυτή τη βδομάδα. Οι μπάμιες τελικά δε μ'αρέσουν το έξω καλό είναι αλλά το μέσα αηδία μύξα έλεος.