5 Χρόνια Αμερικλάνος με τον Μπομπ τον Μάστορα

Άλο!

Βασικά πέντε χρόνια και έναν μήνα αλλά ΟΚ ας στρογγυλοποιηθεί κι'αυτό σάμπως το μόνο είναι. Πόσα? Πέντε! Πόσα?? Πέντε!

Μιας και η σημερινή ανάρτηση είναι γιορτινή, πέντε χρόνια λέμε, πέντε, θα σας κεράσω το σήμα κατατεθέν του Αμερικλάνου, δηλαδή να παραπονιέται για τους γύρω του, στην προκειμένη περίπτωση και αφού αυτή την περίοδο δεν έχω ούτε Κινέζα ούτε Ινδό που να με ενοχλούν, θα παραπονεθώ για το νέο μου γείτονα.

Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε που άνοιξα το μπλογκ και σχεδόν πέντε χρόνια από την τελευταία ανάρτηση! Μιλάμε η συνέπειά μου ξεπερνάει κάθε φραγμό που θέτει η φαντασία σε τέτοια ζητήματα δηλαδή σε ζυτήματα ασυνέπειας βαρεμάρας αναβλητικότητας και γενικά καθυστέρησης. Δεν πειράζει όμως, με συγχωρώ και ξέρεις γιατί με συγχωρώ? Γιατί δεν έχω άλλη επιλογή.

Έτσι είναι μάνα μου όταν δεν έχεις περιθώριο να επιλέξεις την πορεία σου, πας όπου σε πάει το ρέμα και λες και φχαριστώ. Να ας πούμε τώρα τους τελευταίους μήνες που ξεκουμπίστηκε ο φάκινγκ γείτονας, ήρθε άλλος. Εγώ τον διάλεξα? Με ρώτησε κανείς άμα τονε θέλω να μετακομοίσει από κάτω μου? Μου ζήτησε κανείς να του δώσω γνώμη? Όχι γιατί αν μου ζητούσε κανείς τη γνώμη μου θα του την έδινα απλόχερα δωρεάν και με δίχως αναστολές!

Τι θες από έναν γείτονα, ας σκεφτούμε ρε παιδί μου ένας άνθρωπος στην κατάστασή μου, δηλαδή σχεδόν νορμάλ άτομο, τουλάχιστον τις καθημερινές, τι θέλει από έναν γείτονα. 

Πρώτον, να μην είναι μανιακός δολοφόνος, όπως μου έμοιαζε ο φάκινγκ γείτονας. 

Δεύτερον, όταν και εφόσον αποφασίσει να πηδηχτεί, να μην το ανακοινώσει σε όλη τη γειτονιά, δηλαδή σε μένα και τους σκίουρους όπως έκανε το ζευγάρι του πόθου.

Τρίτον, να είναι μέσες άκρες καθαρός σαν άνθρωπος και ας πούμε να μην σκουπίζει τον κώλο του και μετά να έρχεται να μου πιάνει το πόμολο, όπως γινόταν πέρσι με τον Ινδό.

Τέταρτον, αν καπνίζει, να φροντίσει να μην καπνίζει εκεί που θα βρωμοκοπάω εγώ, το σπίτι μου και τα ρούχα μου.

Τέταρτον, αν πίνει, να μην κάνει την αυλή μπουρδέλο μέσα στην ανεξέλλεγκτη μέθη του και να μη στριγγλίζει και γινόμαστε σαν το κλουβί με τις τρελές όπως πριν πέντε χρόνια που έμενα με άλλους 10.

Πέμπτον, αν γουστάρει να κάνει χόρτο, να μην το κάνει έξω από το παράθυρό μου και να γίνεται το δωμάτιο χασικλιτζίδικο.

Έκτον, να μιλάει αλλά να μη μιλάει ακατάπαυστα για ό,τι του έρθει στην κεφάλα.

Ο νέος μου γείτονας λέγεται Μπομπ, και είναι μάστορας! Αλήθεια είναι μάστορας, δουλεύει στο δήμο. Όλα αυτά που αναφέρω παραπάνω, αυτούς τους νόμους ας πούμε που θέλω έναν γείτονα να ακολουθεί, τους έχει καταπατήσει όλους τους έχει ξεσκίσει τη μάνα τους έχει πάρει από μπροστά από πίσω και από τα πλάγια!

Υπερβάλεις Αμερικλάνε, ως συνήθως! Όχι δεν υπερβάλω! Σου λέω υπέφερα το Καλοκαίρι.

Κάθε μέρα να έρχεσαι σπίτι ξέρω γω κατά τις 7 και να είναι κάθε μέρα ο μπεκρής με το μπυροκοίλι έξω να πίνει μπύρες, τύφλα, να ψήνει κρέατα και να σου πιάνει την κουβέντα για την γκόμενα που βρήκε στο φέισμπουκ για ένα τέταρτο!

Αυτή που λες, είναι η κλασική δε μπορώ μόνη μου, έχει δυο παιδιά, ο άντρας της ετοιμοθάνατος με σωληνάκια και ψάχνει ήδη το νέο άντρα η κυρία! Ένα βράδυ έφερε ο Μπομπ ένα φίλο του να του τη συστήσει από το σκάιπ, στην αυλή αυτά, γίνανε τύφλα, μετά αυτή αποφάσισε για κάποιο λόγο να τους κάνει στριπτίζ στην κάμερα, αυτοί να φωνάζουν και να περιγράφουν και εγώ να αναρωτιέμαι πώς σκατά φτάσαμε εδώ που φτάσαμε σαν είδος.

Ένα βράδυ ξυπνάω κατα τις 2 με πονοκέφαλο και τί μυρίζω! Χασίσι! Το κάπνιζε ο ανώμαλος έξω από το παράθυρό μου! Κάτσε έχω φωτογραφία να σου δείξω που έβαλε το σκαμπό κάτω ακριβώς από το παράθυρο δηλαδή ο τύπος θέλει όχι ξύλο, βασικά ναι ξύλο θέλει.

Τώρα που γράφω βγήκε ο βλαξ στην αυλή να μιλήσει στο τηλέφωνο γιατί δεν πιάνει μέσα. Όλο το απόγευμα μιλάει στο τηλέφωνο σαν κατίνα!

Μέσα σε τρεις μήνες ήδη έχει κάνει τόσα πολλά, που δεν ξέρω τι άλλο με περιμένει! Τώρα ας πούμε που έβαλε κρύο καπνίζει στο σαλόνι του, το οποίο είναι κάτω από το δικό μου σαλόνι, και το μεσημέρι που έπεσα στα τέσσερα να πιάσω το κινητό που το έσυρε το Πεπόνι κάτω από τον καναπέ, καλό μαλακισμένο κι'αυτό, βρωμοκοπούσε το πάτωμα τσιγάρο! Είναι παλιό το σπίτι και περνάει ο καπνός ανάμεσα από τις σανίδες!

Πο πο πολλά έγραψα για τον Μπομπ τον Μάστορα. Βασικά όλα ισχύουν, και υπάρχουν κι'άλλα, αλλά δεν με ενοχλούν τόσο πολύ. Απλά αυτές τις μέρες είμαι στην τσίτα για άλλους λόγους τους οποίους δεν θα εξηγήσω τώρα γιατί άμα τα σκεφτώ αναλυτικά δεν θα κοιμηθώ πάλι!

Κατάρα στην ξενιτιά αυτό έχω να πω μόνο, κάτστε σπίτια σας!

ΥΓ. Όποιος παρατήρησε ότι έχει δύο τέταρτα η λίστα κερδίζει τίποτα.

ΥΓ2. Βάζοντας τους συνδέσμους στις παλιές αναρτήσεις συνειδητοποίησα ότι όντως έχω υποφέρει πολύ από γείτονες εδώ να χάμω, ό,τι θες πές μου.

ΥΓ3. Κοτόπουλο κοκκινιστό με μπάμιες έφαγα σήμερα, δεν ξέρω αν αυτό βελτιώνει καθόλου την ανάρτηση.

Δώδεκα????!!!!!!!!!

Φαρμακοτριφτάαααακιιιιι, με πότισες φαρμάααακκιιιιιι, με πότισες φαρμάααααακιιιιιι, φαρμακοτριφτάαααααακιιιιι.

Έχει καιρό που με τρώει ο αυχένας μου με αυτό το θέμα και σήμερα είναι η μέρα που θα τον ξύσω! Όποιος έχει ώρα για χάσιμο ας κάτσει να μου κάνει παρέα όσο τον ξύνω. Έχουν θέματα οι φαρμακοποιοί στην Ελλάδα κι εγώ σαν καλός Έλληνας έχω άποψη!

Όπως έχω αναφέρει στο παρελθόν, είμαι φαρμακοτρίφτης έχουνε τρίψει εμένα τα χέρια μου φάρμακα και φάρμακα, και εδώ και 12 χρόνια μαθαίνω πως το τρί πως το τρί πως το τρίβουν το φαρμάκι. Ω. Έχουν περάσει 5 χρόνια από τότε που ξεκίνησα το διδακτορικό (αύριο είναι η επέτειος 8 Αυγούστου), 7 χρόνια από τότε που ξεκίνησα το μάστερ και 12 χρόνια από τότε που ξεκίνησα το Πανεπιστήμιο.

Και τώρα έπεσα σε κατάθλιψη και δε λέω τίποτα!

Σικάγο σου λέει

Άλο! Γύρισε το σούργελο!

Σήμερα έφαγα πατατάκια και σοκολάτα μετά από αρκετό καιρό και σκέφτηκα, τι άλλο έχω να κάνω καιρό να το κάνω κι'αυτό??? Η τρίτη επιλογή ήταν να κάνω ανάρτηση - οι πρώτες δύο απορρίφθησαν γιατί θέλουν παρτενέρ και δεν είχα.

Κάθομαι και σκέφτομαι τι έγινε τον περασμένο μήνα για να τα γράψω και όσο τα σκέφτομαι τόσο εκνευρίζομαι. Είναι και το λάπτοπ καινούριο και δε με βολεύει το πληκτρολόγιο, με τρώει και ο κώλος μου γλύφει και το Πεπόνι τον δικό του, άσε πολύ χάος!

Πριν μερικές βδομάδες πήγα στο Σικάγο σε συνέδριο, πολύ ωραίο το Σικάγο, έδωσα ομιλία με κουστουμιά ο δικός σου και τη γραβάτα βεβαίως ήθελαν και γραβάτα γιατί χωρίς πεοδείκτη δεν είσαι επιστήμονας δηλαδή άμα και θέλουν να τους δείξω που βρίσκεται τους το δείχνω και με τα χέρια δε χρειάζονται στυλιστικές επεμβάσεις να πούμε αλλά εντάξει τη θέλανε τη γραβάτα γράφει λέει καλύτερα. 

Τρίτη 11 το πρωί ήταν η ομιλία, Τρίτη 6 το πρωί άνοιξα το γιουτιούμπ να μάθω πως δένουν γραβάτα. Μ'αρεσε τώρα θέλω να πάρω κι'άλλες. Αρχικά ήταν να βάλω μια σοβαρή ασημιά λες και πάω σε γάμο αλλά άλλαξα γνώμη τελευταία στιγμή και πήρα μια με πράσινες γραμμές γιατι μ'αρέσει το πράσινο και γιατί βγαίνουν τα χελωνονιτζάκια σε μερικές μέρες στο σινεμά. Όταν είμαι 80 εκκεντικός πορνόγερος θα δίνω ομιλίες με στολή μικελάτζελο ή λευκού πάουερ ρέιτζερ και άμα τους αρέσει.

Τέσπα η ομιλία πήγε άψογα, ευχαριστώ ευχαριστώ, είχα τρακ του θανατά μέχρι που ανέβηκα στο βάθρο πως το λένε με το μικρόφωνο μετά ηρέμησα και τους τα είπα έξω από τα δόνιτα, ευχαριστώ ευχαριστώ, μου κάνανε και τρεις προτάσεις για δουλειά μετά από το ακροατήριο, ευχαριστώ ευχαριστώ, αλλά ΤΑ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΤΑ ΑΣΙΑΤΙΚΑ ΞΕΧΑΣΑΝΕ ΝΑ ΜΕ ΒΓΑΛΟΥΝΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΝΩ ΜΙΛΟΥΣΑ. Στα διάλα και πιο παραπέρα άμα έχει. Τους είπα θα τους καταραστώ και μου λέγανε μαλακίες ταχαμ δήθεμ ήταν τόσο απορροφημένοι/ες από την ομιλία, που ήμουν τόσο καλός και άλλα τέτοια πούστηκα. Σιχτίρ.

Πάει πέρασε το Σικάγο κατα τ'άλλα πέρασα τέλεια έχω φίλους εκεί και έκατσα μερικές μέρες έξτρα πριν το συνέδριο. Νέα Υόρκη δεν το λες αλλά ντάξ! κρατιέται!

Με ενημέρωσαν από το κοντρόλ ενώ ήμουν εκεί ότι είναι λέει η πρωτεύουσα αρχιτεκτονικής του κόσμου. Μάλιστα. Τι να σου πω τώρα εγώ κανα κτήριο της προκοπής δεν είδα, είχε ένα που έμοιαζε με μηχάνημα για πιστωτικές κάρτες, ένα άλλο που έμοιαζε με πουλί (όχι από αυτά που πετάνε) και κάτι άλλα βρώμικα γύρω γύρω. Έχει και το πιο ψηλό κτήριο του κόσμου λένε, ανεβήκαμε 103 ορόφους πάλι καλά που είχε ασανσέρ γιατί ακόμα εκεί θα ήμουν στα σκαλοπάτια, ωραία η θέα η λίμνη τα σπίτια, εντάξει.

Βασικά νομίζω ότι την αρχιτεκτονική την εκφράζουν πιο πολύ με τα μικρά σκατουλάκια αγάλματα και έργα τέχνης θου Κύριε στις πλατείες. Κάθε στροφή και πλατεία, κάθε πλατεία και έργο τέχνης! Πως είναι ο κήπος μια γριάς, που δεν έχει τι να κάνει όλη μέρα και φυτεύει άσχετα λουλούδια σε γλάστρες με διάφορα χρώματα? Έτσι τουρλού τουρλού είναι και το Σικάγο! Δεν υπάρχει ούτε αρχή ούτε μέση ό,τι δεις πρέπει αναγκαστικά να αναρωτηθείς αν είναι τέχνη ή αν άργησε να περάσει το σκουπιδιάρικο. Γιατί έτσι είναι η μοντέρνα τέχνη, σε κάνει να σκέφτεσαι και να αναρωτιέσαι! Βλέπεις το σκατό στο δρόμο και αναρωτιέσαι αυτό τώρα τέχνη είναι, να το απολαύσω σαν καλός τεχνολάτρης, ή να το πετάξω στον κάδο σαν καλός πολίτης? Ποτέ δεν ξέρεις! Σε ευαισθητοποιεί καλλιτεχνικά να τα λέμε!

Τέχνη λέμε.

Ένας φίλος μου μου είπε ότι έχουν ένα κακάσχημο, και όντως κακάσχημο είναι, αγαλμόπραμα του Πικάσο σε μια πλατεία που δεν αρέσει σε κανέναν αλλά τελικά το κρατήσαν γιατί κάνουν τα παιδιά τσουλήθρα πάνω του. Να ρωτάς τον άλλο πώς επηρεάζει η τέχνη την καθημερινή του ζωή, και να σου λέει ότι πάει τα παιδιά του να κάνουν τσουλήθρα στην τέχνη του Πικάσο. 

Δεν είναι αυτό ο Πικάσο ένα άλλο πράμα με γρασίδια είναι που εκεί έγινε λεει πρόεδρος ο Ομπάμπα. Εγώ έπαιξα ποδόσφαιρο με ένα 5χρονο εκεί.

Φάγαμε και μια πίτσα μα τι πίτσα ζύμη πάνω ζύμη κάτω και στη μέση τέσσερα κιλά μοτσαρέλα μιλάμε κόντεψα να πέσω σε διαβητικό κόμμα χωρίς να έχω διαβήτη. Η χαρά του ενδοκρινολόγου είναι αυτό το πράμα. Θέλω να βρω τη συνταγή αλλά φοβάμαι μην εθιστώ.

Και μόνο που το βλέπω με πιάνει βαρυστομαχιά. Αλλά καλή βαρυστομαχιά.

Επίσης χάλια το αεροδρόμιό τους, το Ο Χάρε, όντως Ώ! Χάρε έλα πάρε με σκεφτόμουν εκεί μέσα. Ένα μακρουλό πράμα που δίνεις βαλίτσες στη Λαμία περνάς από έλεγχο στη Ξάνθη και η πύλη είναι στην Καλαμάτα. Μοντέρνα τέχνη μάλλον άσκησε ο αρχιτέκτονας που το σχεδίασε! Που να του μπει στον κώλο!

Μπάτμαν. Άσχετο.

Επίσης να πω όποιος πάει Σικάγο να μείνει στο Χόστελ Ιντερνάσιοναλ γιατί είναι πολύ φτηνό και καθαρό, με τζάμπα πρωινό καφέ μπιλιάρδο και πινγκ πονγκ.

Κοίτα να δεις που σκόπευα να γράψω για το λούνα παρκ που πήγα το προηγούμενο Σ/Κ και γυρίσανε τα άντερά μου στα τρενάκια του θανάτου και τελικά βγήκε λογοδιάρροια για το Σικάγο! Και ήταν από αυτές τις γλιτζερές που βγαίνουν με τη μία, πολύ εύκολα!

Καλημέρα σας!