Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Μπάι Μπάι Μπάμπ

Χέλλου! Το τερματίσαμε πάλι με την τεμπελιά περί αναρτήσεων. Θυμάμαι τις εποχές που έκανα αναρτήσεις μέρα παρά μέρα και ανατριχιάζω! Τι λογοδιάρροια? Σήμερα αποφάσισα να κάνω νέα ανάρτηση και να παρατήσω αυτή με την οποία τραβγιέμαι μήνες τώρα στο πρόχειρο, ούτως ώστε να μοιραστώ μαζί σας (σας ξέρω σχεδόν όλους πλέον, σκατά ανωνυμία) τα εκπληκτικά νέα, τα νέα που μου άλλαξαν το 2015, τη ζωή ολόκληρη!

Όχι δεν αναφέρομαι στο διδακτορικό που πήρα το Φεβρουάριο, ούτε στην πρώτη επίσκεψη των γονιών μου το Μάιο, ούτε στα 5 κιλά που έχασα το Καλοκαίρι, ούτε σε μια κωλοφαρδία που έπαθα επαγγελματικά. Αναφέρομαι στο γεγονός, ότι... ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΗΚΕ Ο ΜΠΟΜΠΗΣ!!!!


Ο γείτονας ο από κάτω για. Ο Μπάαααπ. Μπομπ ο Μάστορας. Μπόμπη (όπως τον βάφτισαν οι γονείς). Γαμιόλης (όπως τον βάφτισα εγώ) (πολλάκις). Πάει έφυγε ο βρωμιάρης. Βρήκε δουλειά στην άλλη άκρη της Αμερικής, στο Σαν Φρανσίσκο, νοίκιασε μια βάρκα να μείνει μέσα (έλα Παναγία μου), φόρτωσε το αγροτικό και ξεκίνησε για Καλιφόρνια ένα βράδυ που 'λειπα, που 'λειπα επίτηδες.

Μα ήθελε λέει πριν ξεκινήσει την επόμενη μέρα να κάτσουμε να τα πούμε. Ναι ναι του είπα, εννοείται. Τρεις μέρες μετά που επέστρεψα από το κάμπινγκ, είχε εξαφανιστεί! Πιο ωραία επιστροφή από κάμπινγκ δεν έχω ξανα πάθει! Με ρώτησε ένας άλλος γείτονας αν τον είδα τον Μπόμπη πριν φύγει. Α δεν το θυμώμουν μωρέ ότι έφευγε! Εσύ τον είδες, τον ρωτάω. Α έπρεπε να πάω μια επίσκεψη το Σάββατο. Πάπιες Πεκίνου.


Το κάτω σπίτι άδειο, χωρίς μπεκρή, και να βρωμοκοπάει. Μια μπόοοοχα. Αφού ένα βράδυ πήγα να ψάξω μην και πέθανε ο ανώμαλος σε καμιά ντουλάπα. Δεν βρήκα πτώμα, ένα σπίτι πιο βρώμικο και από δημόσιες τουαλέτες βρήκα. Και μπόχα, το'πα ότι σκυλοβρωμόυσε κι' έζεχνε? Δεν ξέρω τι σκατά ήτανε, αν και βασικά αν κρίνω από τους ημίλευκους λεκέδες στα χαλιά μάλλον φαντάζομαι τι ήτανε.


Άνοιξα όλα τα παράθυρα, άναψα τη θέρμανση στο φουλ το έκανα σάουνα για 2 μέρες, ψηθήκανε όλα και ξεβρώμισε. Σχεδόν. Τώρα λέω για καλό και για κακό να πάω να πάρω κανα μπιτόνι σόδα να τη σκορπίσω εκεί κάτω, και να πάρω κανα αρωματικό κερί να κάνω ατμόσφαιρα εδώ πάνω. Αν δεν ήτανε όλα τα κεριά με άρωμα κολοκύθα και κολοκυθόπιτα, πολύ θα με υποχρέωναν αλλά τι να πεις. Αμερικάνοι.


Η μπόχα ήταν τόσο χάλια που ξεκίνησα να ψάχνω καινούριο σπίτι. Πού να πάω όμως ρε, με το ζώον το Πεπόνι έξω στους αγρούς να πηδιέται και να τρώει ξύλο από μια άλλη γάτα. Αυτός δεν ξανακάθεται μέσα σε σπίτι, και εγώ δεν ξαναπάω σε σπίτι μέσα σε δάσος για να έχει αυτός να γυρνάει. Οπότε θα κάτσω εδωνά χάμω και αυτόν το χειμώνα μέχρι να τόνε φάει καμιά αλεπού να τελειώνουμε. Δεν πειράζει! Γάτα ήθελα! Καλά να πάθω!

Αυτά που λες. Στο κωλόσπιτο με μαγειρική σόδα και κεριά με άρωμα πεύκο θα ξεχειμωνιάσω. 


ΥΓ: Τα ξαναέβαλα τα 5 κιλά, μην παρεξηγηθώ


Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Πυρήνας Υποστηρικτών Κώστα Καραμανλή. Έτσι.

Η Christa μιλάει εκ πείρας:
Και τα λέει πολύ σωστά! Για την καριέρα, Κριστόνι, θα θυσιαστώ και θα παρατήσω το δάσος και θα πάω στα Μανχάτα. Όχι ότι το θέλω, καταλαβαίνεις. Αναγκαστικά. Και την Αθηνά Ωνάση αν μου την πέσει ποτέ, αναγκαστικά θα την παντρευτώ. Μη νομίζεις, άλλη όρεξη δεν είχα τώρα, να τρέχω για σέρβις τις λαμποργκίνι και τα κότερα...!

Έχεις δίκιο όμως ότι οι μεγάλες πόλεις είναι πονοκέφαλος. Όχι ότι έχω εμπειρία πάνω στο θέμα, από χωριό στη Ρόδο πήγα σε χωριό στο Κονέχτικατ με 7 χρόνια διάλειμα στην Πάτρα, η οποία είναι  πολλά χωριά κολλημένα το ένα δίπλα/πάνω/μέσα στο άλλο. Μου έχει λείψει η Πάτρα!
 
Λοιπόν Κριστόνι την ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ στην είχα φυλαγμένη εδώ και καιρό. Γιατί είμαστε και οι δύο ξενιτεμένοι και ξεριζωμένοι και ξενυχτησμένοι για να διδακτορικοποιηθούμε, ε και λίγο νοητικά ξεχαρβαλωμένοι με αυτά που διαβάζουμε.

Που λες Κρίστα χτες δεν με έπαιρνε ο ύπνος. Όχι δεν με χτύπησε πυρετός εθνικής συνείδησης, απλά ήπια φραπέ χωρίς να συνειδητοποιήσω ότι ήταν 9 το βράδυ. Και σήμερα το πρωί ήπια κι άλλο καφέ, φίλτρου αυτή τη φορά, γιατί θεώρησα ότι αν δεν πιω δεν θα μπορέσω να δουλέψω! Τελικά έχω ταχυπαλμίες και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στη δουλειά οπότε είπα να τελειώσω την ανάρτηση που ξεκίνησα πριν κανα μήνα!

Και τι να κάνεις ανάρτηση και να πεις δηλαδή πια. Ένα είναι το μείζον θέμα της περιόδου και πάνω στο θέμα δεν μπορώ να πω ότι έχω αξιόλογη άποψη! Όχι γιατί δε θέλω αλλά γιατί δεν μπορώ να έχω εμπεριστατωμένη άποψη πάνω σε ένα θέμα για το οποίο δε γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα. Μη μου πεις ότι πιστεύεις αυτά που μας λένε, ανεξαρτήτως πλευράς! Δεν ξέρω αν ναι ή όχι ήταν η σωστή επιλογή αλλά χάρηκα που βγήκε το όχι γιατί πρώτον κάνει ηχώ με το 1940 και δεύτερον έφερε τη Μέρκελ σε αυτή την κατάσταση:


Μα πες, δεν ανοίγει η καρδιά σου όταν βλέπεις σε τέτοια κατάσταση την καργιόλα? Εγώ πάντως πολύ χάρηκα και ευθύμησα το πρωί όταν την είδα! Λες γι' αυτό να έχω ταχυπαλμίες τώρα? Από τη χαρά παύλα κακία μου?

Έκανα γκούγκουλ τη Μέρκελ για να βρω τη φωτογραφία και τι βρήκα? Υπάρχει λέει καρκίνωμα με όνομα Μέρκελ! Κυριολεκτικά αυτή τη φορά. Γιατί μία πληγή ονόματι Μέρκελ δεν ήταν αρκετή.

Και μιας και ανέφερα πληγές της ανθρωπότητας, βρήκα στο φέισμπουκ μια σελίδα που λέγεται "Πυρήνας Υποστηρικτών Κώστα Καραμανλή". Διάβασα μερικά ποστ, είδα και τι άτομα κάνουν λάικ αλλά ακόμα δεν έχω καταλήξει αν είναι όντως προς υποστήριξη του παιδοβούβαλου ή αν είναι σαρκασμός. Αν ξέρει κάποιος ας με ενημερώσει γιατί αν είναι σαρκασμός θα κάνω λάικ και προμότ ενώ αν είναι κυριολεκτικό θα κάνω ριπόρτ. Δηλαδή και νεοδημοκράτης να είσαι που ψήφισε Καραμανλή το 2004 (καλή ώρα ο υποφαινόμενος), το να τον υποστηρίζεις τώρα μετά από αυτά που βγήκαν στη φόρα ότι έκανε είναι το λιγότερο ψυχανώμαλο.

Να σου πω και το άλλο που παρατήρησα στο φέισμπουκ.


Όσο γνωστοί της γεννιάς μου έχουν άποψη με έντονη πολιτική χροιά επί του θέματος, είναι οι περισσότεροι πρώην υποψήφιοι βουλευτές και όλοι κομματόσκυλα με πλούσιο μπαμπά. Άλλο να έχεις άποψη για τη χώρα σου, και άλλο να είσαι 100% σίγουρος ότι ο τάδε πολιτικός ή η δείνα παράταξη είναι η λύση για όλα τα προβλήματα, και οι μόνοι ικανοί ηγέτες που νοιάζονται. Για την τσέπη σου/τους νοιάζεστε μόνο, και άντε μου στο διάολο.

Από την άλλη βέβαια Έλληνας είσαι, όποιον Έλληνα πολιτικό θες υποστηρίζεις. Καλά κάνεις. Οι ξένοι είναι που με δαιμονίζουν ώρες ώρες. Σε ρωτάνε κι'εσένα στα Λονδίνα, Κρίστα, πώς πάει η Ελλάδα? Βγήκατε από το ευρώ ή ακόμα? Γιατί δημιουργούν οι Έλληνες τόσα προβλήματα στον κόσμο? Πέσανε οι μετοχές εξαιτίας σας, τα δάνεια είναι δάνεια και ας μην τα ξοδεύατε, και άλλα τέτοια παρόμοια? Αμόρφωτοι ελεεινοί ρακοσυλλέκτες. Μορφώθηκα και από πρώην (γιατί άραγε) καθηγητή οικονομικών ο οποίος μου εξήγησε γιατί έπρεπε να βγει το ναι και γιατί πρέπει όχι μόνο να δεχτούμε όλα τα μέτρα αλλά να είμαστε και ευγνώμονες προς τη Γερμανία. Τεσπα δε νομίζω να μου ξαναμιλήσει. Δεν ήξερε μάλλον ότι βρίζω τόσο όμορφα στα αγγλικά!

Ωραία μου πέρασε η ταχυπαλμία, τώρα πάω για μεσημεριανό.

ΥΓ: Όλους τους πολιτικούς και τις παρατάξεις τους σιχαίνομαι εξίσου, μην παρεξηγηθώ. Όποιος από αυτούς που βάζουν το όνομά τους στα ψηφοδέλτια θέλει και μπορεί, ας μου άλλάξει γνώμη.

ΥΓ2: Ξεκούμπωτο το ταγιέρ, ανάκατο το μαλλί, να δεις που αυτή πηδιώταν και μάλιστα με την καλή έννοια.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Πάει πάει πάει πάει

Άλο!
 
Πέρασε μήνας πάλι μέχρι να κάνω ανάρτηση. Έκανα ας πούμε φορμάτ το κομπιούτερ και όλο ξέχναγα να βάλω ελληνικά στο πληκτρολόγιο! Άσε που για διάφορους λόγους αναγκάζομαι να χρησιμοποιήσω ίντερνετ εξπλόρερ για το μπλογκ και μου σπάει τα νεύρα. Μέντιντσάνα θα'ναι! Επίσης τελείωσαν οι μπαταρίες του ποντικιού και έχω ένα άλλο μια παντόφλα με μια κόκκινη μπάλα πάνω και θέλει να του τη τρίβω για να κουνήσει τον κέρσορα. Βασανίζομαι άγρια και ως συνήθως ξεσκίζομαι στις δικαιολογίες.
 
Άνοιξε ο καιρός που λες, λιώσανε τα χιόνια, φύγανε οι λάσπες, βγήκαν τα πουλάκια στα δεντράκια, γέμισε ο κόσμος σκίουρους, γέμησε το σπίτι μου πασχαλίτσες, δεν ξέρω πώς να τις ξεφορτωθώ, με τη σκούπα θα τις πάρω κι'αυτές όπως έκανα με τα μυγάκια αντιπαραπρόπερσι, πόσα χρόνια είμαι δωνα πέρα ρε παιδιά.
 
Σήμερα ξεβαρέθηκα και αποφάσισα να κάνω ανάρτηση γιατί έχω νέα για το αγαπημένο σας θέμα. Το Πεπόνι. Αυτό που μερικοί μπαίνετε να διαβάσετε ασυναρτησίες ενός ξενιτεμένου και από όλες τις ασυναρτησίες προτιμάνε αυτές με τη γάτα του, νταξ.
 
Όπως έχουμε ξαναπει, ο Πέπονας αν και κλασομπανιέρας από τους λίγους, έχει φάει τον κώλο του (και το σκώτι μου) να βγει έξω. Θέλει το παιδί να πα να παίξει στους αγρούς. Το ότι φοβάται τη σκιά του, κυριολεκτικά, δε φαίνεται να τον επηρεάζει εν γένει. Είναι ρε παιδί μου στυλ, τι θες ρε, σε μένα μιλάς? ε? ε? τι. τι. τι'ναι. έλα. έλα ρε. έλα. κοίτα ρε την κότ.. μαμάααααα μου! Αυτό. Να ας πούμε τις προάλες κυνηγούσε μια πασχαλίτσα και με το που άρχισε να πετάει η πασχαλίτσα έκλασε μέντες και έκανε κανα πεντάλεπτο να βγει από κάτω από τον καναπέ.
 
Παρ'όλα αυτά, τον Οκτώβριο βγήκε από το σπίτι και δεν ερχότανε πίσω, μέχρι που κόντεψε να ψοφίσει από ασιτία όταν τον βρήκα το Δεκέμβρη. Από Δεκέμβρη μέχρι ξέρω γω Φεβρουάριο ήταν σε σοκ και δεν πήγαινε καν κοντά σε παράθυρο, όχι να θέλει να βγει έξω! Ντάξει λέω, ευτυχώς γιατρέυτηκε η ανωμαλία, δεν θα αρχίσει να κλαίει κάθε πρωί να βγει έξω. Δε θα με κάνει ρεζίλι στους γείτονες όταν μετακομίσω στα Μανχάτα.
 
Μπριτς!
 
Με το που μπήκε ο Μάρτης αρχίσαμε πάλι! Κλάααααμα! Κάθε μέρα να χτυπιέται δίπλα στην πόρτα σαν αυτή στο Κωνσταντίνου και Ελένης που έλεγε σκύλες της λύσσας, και όποτε άνοιγα την πόρτα έτρεχε να βγει λες και τον έπιανε διάρροια. Μέχρι που δεν άντεξα άλλη κακομεταχείρηση και την περασμένη Κυριακή τον έβγαλα έξω και τον αμόλησα στο δάσος. Καλά κρασά.

 
Του πήρε 10 λεπτά να πάει από την πόρτα μέχρι τα σκαλιά, άλλα 5 λεπτά να πάει από τα σκαλιά μέχρι το γρασίδι, μετά έκανε να μπει πάλι μέσα, ανοίγω την πόρτα, βλέπει το μέσα, του γυρνάει το μάτι, βάζει μια στριγγλιά και μη τον είδατε!
 
Αχάριστο γουρούνι. Έρχεται το βράδι στα κρυφά να φάει αλλά κοντά μου δεν παίζει να ξανάρθει, γιατί με θεωρεί δεσμοφύλακα! Κατάλαβες. Το ξεσκατίζεις το ταΐζεις και αυτό προτιμά να κωλοχτυπιέται στους θάμνους.
 
Έβγαλα και φωτογραφίες ενώ προσπαθούσε να αποφασίσει αν πρέπει να φύγει ή όχι.
 
 
Η αλήθεια είναι ότι καλύτερα έτσι. Όταν δηλαδή του χρόνου άκούσει ο Θεός (Χριστός Ανέστη) τις προσευχές μου και πάω στη Νέα Υόρκη (Αληθώς ο Κύριος) σε ένα διαμέρισμα δύο επι τρία, το Πεπόνι που θέλει δάσος, τι θα έκανε? Πρέπει να βρω γάτα μπιμπελό να μη μιλάει να μην παραπονιέται να μη χέζει...

Πάω τώρα να ξανακαθαρίσω το μπάνιο. Ξεπεπονιάζω το σπίτι γιατί σε ένα μήνα έρχεται η μάνα μου και ποιος την ακούει έτσι και το βρει όπως είναι τώρα.

ΥΓ: Ωραία δεν είναι να έχει ήλιο και να φαίνεται το έδαφος? Ε? Χωρίς χιόνι! Μου'λειψε το έδαφος φέτος!