Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2011

ΚΛΑΙΩ!!!!!

Καλημέρα σας. Η ώρα είναι 7 το πρωί, σήμερα ξεκινάνε τα μαθήματα και έχω το πρώτο στις 9:30, και έξω μας έχει θάψει -πάλι- το χιόνι. Περιμένω ανακοίνωση ότι ακυρώνονται τα μαθήματα να επιστρέψω στην δουλειά μου (που έκανα στον ύπνο μου). Εν τω μεταξύ θα γράψω την ανάρτηση που υποτίθεται θα ανέβαινε την περασμένη βδομάδα.

Ούτε μία ούτε δύο φορές έχω εκνευριστεί με τις νέες "ατάκες" που κυκλοφορούν κατα καιρούς και λόγω της ξενιτιάς δεν τις πιάνω.

Πέρσυ ήταν το "Λίζα!!1! Μπανάνα!!!!" Το έβλεπα στο φέισμπουκ, το έβλεπα σε φόρουμς κλπ κλπ. Και δεν καταλάβαινα μέχρι που και με ειρωνέυτηκαν. Ό,τι στραβό συνέβαινε πεταγόταν και κάποιος να πει ΛΙΙΙΙΖΑΑΑΑΑΑ!! ΜΠΑΝΑΑΑΑΑΑΑΑΝΑΑΑ! Αναρωτιόμουν ποια στο διάλο είναι η Λίζα. Το κόνσεπτ της μπανάνας το κατάλαβα με τη μία. Τελικά είδα τα εν λόγω βίντεο/διαφημίσεις στο γιουτούμπι και ενημερώθηκα.

Έπειτα ήταν το σήμα καμπάνα. Αυτό νομίζω κυκλοφόρησε λίγο πριν φύγω αλλά δεν έβλεπα τηλεόραση -ειδικά διαφημίσεις- και μου διέφυγε. Προβλήματα ακοής? Σήμα Καμπάνα! Δεν κατάλαβες τι σου είπα? Σήμα Καμπάνα! Δεν έχω τι να πω? Σήμα Καμπάνα!

Και περνάμε στα πιο χαρντ ροκ. "Τυχαίο? Δεν νομίζω." Αυτό ακούγεται τόσο φυσιολογικό, που για μήνες νόμιζα ότι ο κόσμος το χρησιμοποιούσε τυχαία. Έπειτα υπέθεσα ότι θα το είπε κανένα ζώον (τύπου δαιμόνιου ρεπόρτερ του σταρ) στην τηλεόραση και κόλλησε. Μέχρι να πάρω χαμπάρι τις διαφημίσεις, είχαν σχεδόν σταματήσει! Αυτό το τυχαίο δεν νομίζω μου είχε σπάσει τα νεύρα. Ομιλία στο φέισμπουκ: "Σήμερα έχεις γενέθλια. Χρόνια πολλά. Τυχαίο? Δεν νομίζω." Μου έχετε σπάσει τα μπαλάκια με τις μαλακίες που λέτε. Τυχαίο? Δεν νομίζω. Αμ τα νούμερα? Ένας μαλάκας και ένας μαλάκας 11, και τρία τσουρέκια 888. Όλα μαζί 11888. Τυχαίο? Δεν νομίζω. Αυτό με το 11888 με έκανε να το ψάξω και να ανακαλύψω ότι είναι διαφήμιση του ΟΤΕ.

Τέλος, το χειρότερο. Το χειροτερότερο. Το πιο απαίσιο. Το πιο ηλίθιο. Κλαίω! Τι κλαις ρε ζώον! Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που το είδα. Μια (κατα τ'άλλα φυσιολογική) κοπέλα στο φέισμπουκ έβαλε ένα τραγούδι της Θώδη και έγραψε από πάνω ΚΛΑΙΩ!!!. Μπράβο, λέω, η Θώδη έβγαλε και τραγούδι συγκινιάρικο?! Το ακούω, κάτι μαλακίες για το φέισμπουκ έλεγε. Πάει, λέω, τα'παιξε η κοπέλα και κλαίει με κάτι τέτοια. Δηλαδή άμα πέθαινε ο Χάρι Πότερ στο τελευταίο βιβλίο τι θα έκανε. Μετά από λίγο καιρό κατάλαβα ότι κλαίω = κλαίω από τα γέλια. Τι είναι τώρα αυτό. Τι κλαις ρε μαλάκα (ή μαλάκω), αφού γελάς? Έχουμε καταντήσει το ΚΛΑΙΩ να είναι το ελληνικό LOL. Και το πιο εκνευριστικό απ'όλα είναι ότι δεν είναι μέρος κάποιας πιασάρικης διαφήμισης ή σειράς κλπ. Κάποιο τεμπελχανείο θα βαρέθηκε να πει ολόκληρη την πρόταση και είπε σκέτο κλαίω. Ο ηλίθιος που τον άκουγε κατάλαβε τι εννοούσε, το επανέλαβε παρουσία κάποιου άλλου ηλίθιου και πάλει ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ. Σας το λέω, αν το φέισμπουκ είχε κουμπί "δεν μ'αρέσει η μαλακία" θα το πατούσα σε κάθε ποστ που περιέχει ΚΛΑΙΩ. Να φύγεις, να πα να κλάψεις αλλού. Κλαψομούνα.

Συγχίστηκα πρωί πρωί πάλι.

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

Sponsor a Child - βοήθεια χωριανοί!

σΚαι ότι είχα πει ότι θα κάνω τουλάχιστον μία ανάρτηση το μήνα. Φτου!

Δεν πειράζει, τι να γίνει τώρα. Ό,τι έγινε, έγινε και δεν ξεγίνεται. Δεν πέθανε και κανείς στο κάτω κάτω. Μαλακίες λέω. Πέθαναν χιλιάδες ξερωγωπόσα άτομα, και πολλοί χωρίς να φταίνε κιόλα!

Λοιπόν, άρχισα να χάνω τη σειρά της σκέψης μου πάλι. Είχα δύο θέματα να σας πω. Θα σας πω το ένα, το πιο σοβαρό, τώρα και θα κάνω μια ανάρτηση να ανέβει μεθαύριο με το δεύτερο. Επαγγελματίας μπλόγκερ, όχι μαλακίες, έτσι?

Το θέμα του κειμένου αυτού είναι φιλανθρωπικό. Για να σας κρατήσω σε σασπένς όμως, θα σας πάω μέσω Κωλοπετινίτσας.

Έχω ξεκινήσει εδώ και κάτι μήνες και παρακολουθώ ΒΛΟΓΚΣ. Τα ΒΛΟΓΚΣ είναι σαν τα ΜΠΛΟΓΚΣ μόνο που αντί για κείμενο έχουν βίντεο. Επειδή είμαι κάγκουρας και βαρεμένος χρησιμοποιώ μόνο το γιουτούμπ, αλλά απ΄όσο ξέρω έχει και βλόγκς εκτός αυτού. Μαλακίες θα είναι. Τέλος πάντων, τι έλεγα. Ναι. Τα βλόγκς.

Βαριέμαι να σας περιγράψω τώρα τους βλόγκερ που παρακολουθώ (παρακολουθώ με την έννοια του παρακολουθώ μια εκπομπή, όχι με την έννοια του κάθομαι στο αμάξι έξω από το σπίτι τους και περιμένω να κατεβάσουν τα σκουπίδια να τα ψάξω). Κάμποσοι βλόγκερ όλοι μαζί αποφάσισαν μια μέρα να προωθήσουν μια φιλανθρωπία. Μαλακίες είναι, λέω, γιατί συνήθως κάτι τέτοιοι μιλάνε για φιλανρωπίες τους κώλου που ο θεός να τις κάνει. Αλλά! Δεν ήταν! Ήταν πολύ καλή!

Είναι ένας οργανισμός που κάνει το γνωστό "υιοθέτησε ένα παιδί". Γίνεσαι σπόνσορας σε ένα παιδί και στέλνεις 22 δολάρια το μήνα. H σελίδα είναι www.children.org . Αποφάσισα ότι αντί να βάλω καλωδιακή να αποβλακώνομαι, καλύτερα να σπονσοράρω ένα παιδάκι. Για να είμαι ειλικρινής, με τράβηξε πολύ το γεγονός ότι σου στέλνουν γράμματα και φωτογραφίες κλπ και έχεις επικοινωνία με το παιδί. Είναι εγωιστικό, αλλά τι να κάνω!

Και μπαίνω στο ψητό! Έχω πρόβλημα! Μετά από αρκετή σκέψη, αποφάσισα ότι θέλω να σπονσοράρω ένα κοριτσάκι 8-11 χρονών από τη Ζάμπια. Η βαφτιστήρα μου είναι σε αυτή την ηλικία και θέλω το ίδιο, μην μπερδεύομαι κιόλας. ΑΛΛΑ. Δεν μπορώ να διαλέξω! Μερικά είναι πολύ γλυκά και χαμογελαστά, αλλά αυτά θα φεύγουν με τη μία. Αυτά με τις μούρες μέχρι το πάτωμα με τρομάζουν, και τι επικοινωνία θα έχουμε δηλαδή, αλλά σκέφτομαι ότι αυτά δεν θα τα διαλέγει κανείς και είναι κρίμα. Μετά σου λένε πόσα αδέρφια έχει. Άμα έχει αδέρφια μπορεί να το ζηλεύουν που έχει σπόνσορα. Άμα δεν έχει σημαίνει ότι η οικογένειά του δεν έχει τόση ανάγκη όσο τα άλλα. Έχω και το πρόβλημα ότι θέλω να της αρέσει το διάβασμα (όπως και στη βαφτιστήρα μου, δάξα τω Θεώ) αλλά όλα λένε μόνο χορό, τραγούδι τέτοια. Ε τώρα να σπονσοράρω παιδί και να μου βγει Κοκκίνου με τους Μασάι δεν θέλω!!

Βοηθήστε με σας παρακαλώ να διαλέξω! Πηγαίνετε σε αυτή τη σελίδα, βάλτε χώρα Ζάμπια, ηλικία 8-11 και φύλο θυληκό και δείτε τα παιδιά. Προτείνετέ μου δύο τρία που πιστεύετε είναι πιο... καλά? Όλα καλά είναι μωρέ, πως να διαλέξεις! Α σιχτίρ οι μαλάκες! Έπρεπε να μη σου δίνουν τη δυνατότητα να διαλέξεις, απλά να τους πεις μέσες άκρες τι θες και να βγει ένα παιδί στην τύχη.!

Μόνο σας παρακαλώ γρήγορα, μέσα σε μία βδομάδα να έχουμε αποφασίσει, ναι?

Και εν τω μεταξύ, σκεφτείτε και εσείς την πιθανότητα να σπονσοράρετε κάποιο! Δεν ξέρω, μπορεί να το έχετε κάνει ήδη ή να δίνετε ήδη σε φιλανθρωπίες περισσότερα απ'όσα μπορείτε. Μια κουβέντα είπα.

ΥΓ. Καλή χρονιά. Δυο φλουριά μου τύχανε φέτος. Νια νια, νια νια νια.

Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010

Μαγική Σκόνη

Άντε ρε, αφού βλέπω σας άρεσαν οι ανέκδοτες ιστορίες από το πολύχρωμο παρελθόν μου (τι είπα πάλι) πάρτε και άλλες τρεις. Πριν προχωρήσουμε να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι καθόλου περύφανος για καμία από τις τρεις, σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες.

Αυτή την Κυριακή, μη χάσετε στον Αμερικλάνο της Κυριακής. Το τσογλάνι που έδειρε και μετά μπινελίκωσε τη γιαγιά του και κόντεψε να σκοτώσει τον παππού του. Σε υπερπολυτελή κασετίνα. Δώρο πέντε μαντιλάκια πάμπερς για τους αναγνώστες με ακράτεια κατα τη διάρκεια του γέλωτα.

Καλοκαίρι μεταξύ τρίτης και τετάρτης δημοτικού. Διακοπές στο εξοχικό της γιαγιάς και του παππού. Εγώ κάθε μέρα έπαιζα με κάτι δευτεροξάδερφα. Σε κάποια φάση βρήκαμε κάτι παλιές κιμωλίες και μιας και καλλιτεχνική φλέβα στο σόι ΔΕΝ υπάρχει, αντί να ζωφραγίσουμε αποφασίσουμε να τις τρίψουμε όλες πάνω σε μια πέτρα και να μαζέψουμε τη σκόνη. Τη λέγαμε μαγική σκόνη και φαντασιωνόμασταν ότι είχε τη δύναμη να καλεί ξωτικά από το υπερπέραν. Μετά από λίγο καιρό η σκόνη έγινε κάτι σαν λεφτά. Όπιος είχε περισσότερη σκόνη ήταν το αφεντικό. Εννοείται ήμουν το αφεντικό.

Ένα βράδυ μετά το φαΐ καθόμασταν στη βεράντα μπόλικα άτομα. Ξαφνικά, βλέπω τη γιαγιά μου με το τάπερ που είχα τη Μαγική Σκόνη μέσα να τα έχει πάρει γιατί νόμιζε ότι σκόπευα να κάνω το σπίτι μωβ (μωβ ήταν η σκόνη). Πάνω στο φόβο της μη της μαγαρίζω το σπίτι, την πετάει τη σκόνη από το μπαλκόνι. Την είδα στιγμιαία να λαμπυρίζει στο φως του φεγγαριού και μετά πουφ, κάθηκε. Και μαζί της είδα να χάνεται όλη η δύναμή μου, το αφεντιλίκι μου.

Από αφεντικό με κατήντησε Μαρία της γειρονιάς. Νομίζω μετά το τελευταίο ποστ μπορείτε να φανταστείτε τι ακολούθησε.

Με πιάσαν τα νεύρα μου. Άρχισα να τσιρίζω. Όλοι γύρω μου να μου κάνουν αέρα να με συνεφέρουν. Η γιαγιά είχε πάθει σοκ, δεν ήθελε η γυναίκα να με ταράξει κιόλας. Τα σεμεδάκια της πήγε να σώσει. Εγώ να μην μπορώ να ανασάνω και να τσιρίζω

- ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΕ ΤΗΝ ΠΕΤΑΞΕ!
- Δεν πειράζει, λέγανε οι ξαδέρφες, θα κάνεις άλλη καλύτερη!
- ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΟΙ ΚΙΜΩΛΙΕΣ ΓΑΜΩΤΟ!!!
- Θα σου πάρουμε άλλες Αμερικλάνε μου!
- ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΝΕ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΜΩΡΗ, ΗΛΙΘΙΑ ΕΙΣΑΙ??
- Σταμάτα παιδί μου, δεν το ήθελε η γιαγιά!
- ΤΟ ΗΘΕΛΕ, ΤΗΝ ΕΙΔΑ! ΠΟΥΤΑΝΑΑΑΑΑ!!! ΠΟΥΤΑΝΑ!!!

Έρχεται η μάνα μου, μου σκάει μια χαστούκα να ηρεμήσω και με βάζει να ζητήσω και συγνώμη. Εννοείται συγνώμη και σκατά να με ταΐζανε δεν θα έλεγα, αντιθέτως μου ζήτησε η γιαγιά συγνώμη! Το θέατρο του παραλόγου.

Σταματήστε επιτέλους τα τς τς τς τς τς, μέχρι εδώ ακούγονται! Εντάξει, έβρισα τη γιαγιά μου, δεν έπρεπε, και έκτοτε τα έχουμε βρει! Σταματήστε τα τστστστσ ρε είπα!!

Τα επόμενα δύο περιστατικά δεν αφορούν μπινελίκωμα αλλά βία. Γενικά είμα κατά της βία αλλά μικρός μερικές φορές ε μου ξέφευγε.

Στο σπίτι της προαναφερθήσας γιαγιάς. Εγώ ήμουν νήπιο. Πριν το περιστατικό με την σκόνη. Η μάνα μου είχε πάθει ψύξη και η γιαγιά της έκανε μασάζ. Μπαίνω στο δωμάτιο, βλέπω τη μάνα μου στο πάτωμα μπροστά στη γιαγιά να βογκάει από το μασάζ. Ήμουνα νήπιο λέμε, η έννοια του μασάζ δεν είχε εγκατασταθεί ακόμα. Νόμιζα την έδερνε. Ήρεμα ήρεμα, πάω δίπλα στη γιαγιά μου, γυρνάει με κοιτάει χαμογελαστή (που να φανταστεί τι θα γινόταν) και ΜΠΑΜ της σκάω χαστούκα. Μένει με ανοιχτό το στόμα. ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΧΤΥΠΑΣ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ!

Δεν μου κρατήσανε κακία, αλλά θυμάμαι πολύ γέλιο. Πολύ όμως. Τι τράβηξε όμως και αυτή η γιαγιά. Είναι και συνονόματη με μια από εσάς που ξέρω ότι θα το διαβάσει αυτό. Δεν λεω πια νια νια νια νια νια.

Και τέλος, να σας πω και για τον παππού. Όχι τον άντρα της γιαγιάς από πάνω, τον άλλο. Στο χωριό. Στο χωρίο που μεγάλωσα. Κάτι μου είχε κάνει, δεν θυμάμαι τι. Βασικά κάτι άλλο είχε κάνει εκείνη την Κυριακή και δεν του μιλούσαν όλοι. Σε μένα δεν θυμάμαι τι. Μάλλον με πρόσβαλε. Δεν τις σήκωνα τις προσβολές, με πιάναν τα νεύρα μου και νόμιζα πως ό,τι και να κάνω ήταν δικαιολογημένο. Ήμουν πολύ μικρός και πάλι, σίγουρα πριν την τρίτη δημοτικού.

Τέλος πάντων. Ότι και να μου είχε κάνει, δεν δικαιολογούσε να πιάσω πέτρα και να την πετάξω από την πόρτα της κουζίνας πάνω του. Ευτυχώς ο στόχος ήταν και είναι του κώλου και δεν τον πέτυχα αλλά πέτυχα τον τοίχο από πάνω του. Σκεφτείτε να την είχε φάει στο δόξα πατρί? Μικρή ήταν, ένα καρουμπαλάκι θα έβγαζε μόνο, αλλά το ξύλο που θα έτρωγα ούτε να το φανταστώ. Και το χειρότερο, θα το άξιζα κιόλας!

Αυτό πάντα με δαιμόνιζε. Όταν κάποιος με τιμωρούσε για κάτι που δεν έκανα ή έκανα αλλά καλά έκανα και το έκανα, δεν με πείραζε γιατί ήμουν υπερόπτης. Αν το άξιζα όμως με πείραζε τα μάλα και μπορούσα να σκάσω από το κακό μου!

Αυτά για το σκοτεινό παρελθόν μου. Ότι μάθατε μάθατε, τα υπόλοιπα δεν λέγονται. Συγνώμη αλλά δεν γλίτωσα την αστυνομία τόσες φορές με όσα έκανα για να με μπαγλαρώσουν τώρα! Σε καμια 15ρια χρόνια που θα έχουν παραγραφεί το συζητάω!

Καλημέρα σας!