Αυτό το πράμα είχα την εντύπωση ότι στο είχα δείξει, Λόλα, αλλά τελικά μάλλον το ξέχασα. Τώρα που το σκέφτομαι, λογικό είναι καθ'ότι αυτό το περιστατικό έγινε πέρσι μετά το πάσχα όταν το είχα ψιλοπαρατήσει το μπλογκ (μεταξύ μας αυτό τώρα).
Είχα που λες, μαθηματικά. Τρίτη Πέμτη 8 το πρωί.
!!!
8 το πρωί, το πιάνεις? Εγώ δεν είμαι πρωινός τύπος μάνα μου, ξυπνάω αλλά δεν σηκώνομαι. Δεν σκέφτοαμαι, δε με νοιάζει αν καίγεται το σπίτι, δε με νοιάζει τίποτα εκτός και αν έχω εξετάσεις. Τότε δεν το αντέχω το σασπένς και σηκώνομαι.
Τέλος πάντων, τι έλεγα. Α.
Είχα που λες μαθηματικά. Και είχαμε εξετάσεις 8 το πρωί. Μα 8 το πρωί. Έβγαλα τα μάτια μου μέχρι τις 2 να διαβάζω να καταλάβω πως διάλολο λύνονται οι διαφορικες εξισώσεις (υπερβάλλω, σε εκείνο το εξάμηνο μια χαρά τα καταλάβαινα, στο επόμενο τα φόρτωσα στον κόκορα και πήρα τον πούλο σε σχήμα C).
Το πρωί κάθομαι και αρχίζω να λύνω τις ασκήσεις με μανία μην τυχόν και ξεχάσω τίποτα. Τελειώνω μάνι μάνι σε 25 λεπτάκια, 8:25 δηλαδή, και κοιτάω στο κάτω μέρος της τελευταίας σελίδας και τι βλέπω?
Λόλα, ακούς?
Τι βλέπω? Μπόνους ερώτηση! Αμερικανολιβανέζος ο φοιτητής που μας δίδασκε, είχε κέφια τρομάρα του. Σαν μπόνους ερώτηση μας είπε ότι το 1991 ήταν λέει η πιο σημαντική χρονιά στη σύγχρονη μουσική και να του πούμε ένα τραγούδι τραγουδιστή κλπ.
Ρε δε μας χέζεις.
Πρωί πρωί, σχεδόν άυπνος, χωρίς καφέ, θες να βρίσκω και τραγούδια. Έκατσα σκέφτηκα νομίζω κανα δίλεπτο, δεν μου ήρθε ΤΙΠΟΤΑ 6 χρονών ήμουν στο κάτω κάτω.
(Ρε συ Λόλα, τώρα που τα γράφω σα να θυμάμαι να τα ξαναγράφω, είσαι σίγουρη ότι δεν το έχω ξαναναφέρει το περιστατικό?)
Αλλά τους δύο πόντους που έταζε με το μπόνους δεν σκόπευα να τους χάσω. Και μου έρχεται τραγουδι στο κεφάλι.
Ναι, καλά κατάλαβες, από τον τίτλο φαίνεται.
Είχα που λες, μαθηματικά. Τρίτη Πέμτη 8 το πρωί.
!!!
8 το πρωί, το πιάνεις? Εγώ δεν είμαι πρωινός τύπος μάνα μου, ξυπνάω αλλά δεν σηκώνομαι. Δεν σκέφτοαμαι, δε με νοιάζει αν καίγεται το σπίτι, δε με νοιάζει τίποτα εκτός και αν έχω εξετάσεις. Τότε δεν το αντέχω το σασπένς και σηκώνομαι.
Τέλος πάντων, τι έλεγα. Α.
Είχα που λες μαθηματικά. Και είχαμε εξετάσεις 8 το πρωί. Μα 8 το πρωί. Έβγαλα τα μάτια μου μέχρι τις 2 να διαβάζω να καταλάβω πως διάλολο λύνονται οι διαφορικες εξισώσεις (υπερβάλλω, σε εκείνο το εξάμηνο μια χαρά τα καταλάβαινα, στο επόμενο τα φόρτωσα στον κόκορα και πήρα τον πούλο σε σχήμα C).
Το πρωί κάθομαι και αρχίζω να λύνω τις ασκήσεις με μανία μην τυχόν και ξεχάσω τίποτα. Τελειώνω μάνι μάνι σε 25 λεπτάκια, 8:25 δηλαδή, και κοιτάω στο κάτω μέρος της τελευταίας σελίδας και τι βλέπω?
Λόλα, ακούς?
Τι βλέπω? Μπόνους ερώτηση! Αμερικανολιβανέζος ο φοιτητής που μας δίδασκε, είχε κέφια τρομάρα του. Σαν μπόνους ερώτηση μας είπε ότι το 1991 ήταν λέει η πιο σημαντική χρονιά στη σύγχρονη μουσική και να του πούμε ένα τραγούδι τραγουδιστή κλπ.
Ρε δε μας χέζεις.
Πρωί πρωί, σχεδόν άυπνος, χωρίς καφέ, θες να βρίσκω και τραγούδια. Έκατσα σκέφτηκα νομίζω κανα δίλεπτο, δεν μου ήρθε ΤΙΠΟΤΑ 6 χρονών ήμουν στο κάτω κάτω.
(Ρε συ Λόλα, τώρα που τα γράφω σα να θυμάμαι να τα ξαναγράφω, είσαι σίγουρη ότι δεν το έχω ξαναναφέρει το περιστατικό?)
Αλλά τους δύο πόντους που έταζε με το μπόνους δεν σκόπευα να τους χάσω. Και μου έρχεται τραγουδι στο κεφάλι.
Ναι, καλά κατάλαβες, από τον τίτλο φαίνεται.
ΥΓ: Τελικά το είχα ξαναπει αυτό. Στραβομάρες, Λόλα, δεν σε ξαναρωτάω. Καλά δεν πειράζει, τώρα το έγραψα. Και αναμασημένο αστείο είναι.
ΥΓ2: Όχι, Λόλα, δεν στέρεψα ούτε από ιδέες ούτε από χιούμορ και άρχισα να σου σερβίρω ξαναζεσταμένες αναρτήσεις από την κατάψυξη. Χέσε με, έτυχε.




