Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

Ουστδλ!

Τρέεεεεχει τρέεεεεεχει τρέεεεεεεεχει το τρελό! Τρέχει-τρέχει-τρέχει το τρελό λεσκαιτουβαλανενεφτιστονκωλο. Όπου τρελό δες Αμερικλάνος και όπου Αμερικλάνος δες αυτό


Νεύρα πολλά νεύρα και πολύ τρέξιμο. Την άλλη Παρασκευή, που είναι κι η γιορτή μου, έχω να δώσω τις γενικές εξετάσεις του διδακτορικού. Γενικές γιατί καλύπτουν γενικά τα πάντα έστω και ελάχιστα σχετικά με φαρμακευτική. 4 ώρες προφορική εξέταση από καθηγητές οι οποίοι δεν έχουν ακόμα ανακαλύψει το ίντερνετ και την άμεση γνώση, και έχουν την εντύπωση ότι πρέπει να απομνημονεύουμε τα πάντα από ορισμούς μέχρι νούμερα με τρία δεκαδικά ΝΑ κι'άλλα πέντε οχτώ.

Ο λόγος που έχω νεύρα όμως είναι άλλος! Είναι επειδή κανονικά παίρνουμε 3-4 βδομάδες άδεια από το εργαστήριο για να διαβάσουμε. Ή μάλλον παίρνουνε γιατί εγώ δεν μπόρεσα να πάρω! Γουρούνια βλέπεις! Περιτριγυρίζομαι από κυριολεκτικά και μεταφορικά γουρούνια. Δεν έχεις ανάγκη λέει εσύ, μπορείς και να προετοιμαστείς και να κάνεις πειράματα και να κάνεις άλλα άκυρα! Νό πρόμπλεμ! Στ' ανάθεμα! Στ' ανάθεμα και αγύριστα! Ουστδλ!

Αφού έκλεισα για τις 8, μου λέει ένας καθηγητής ότι τελικά δεν μπορεί στις 8, και μου λέει το αφεντικό ε κάντο στις 7! Και της λέω μα στις 7 το πρωί έχω εγχείρηση στις γουρούνες! Ε μου λέει κάνε τις γουρούνες το πρωί και τις εξετάσεις το απόγευμα! Τους σκοτώνεις ή δεν τους σκοτώνεις! Γαμώ το σπίτι που δεν πέφτει να τους πλακώσει γαμώ! Οι Ινδοκινέζοι δεν πατάνε στο εργαστήριο ένα μήνα για να διαβάσουν, ενώ εγώ να κάνω γουρούνες το πρωί και να δώσω εξετάσεις το απόγευμα! Ουστδλ!!!

Τελικά θα δώσω όμως. Τώρα έχω μια βδομάδα να μάθω τα πάντα όλα. Κι' άμα κοπώ, θα ήθελα να προειδοποιήσω τα αφεντικά μου να βρούν τρύπα να χωθούν.

Το μόνο καλό της υπόθεσης είναι ότι από τα νεύρα και τις φωνές που βάζω με έχει φοβηθεί το μάτι τους, και όταν είπα στην καθηγήτρια ότι 14 Δεκεμβρίου πάω Ελλάδα δεν έφερε αντίρρηση και δεν τόλμησε καν να ρωτήσει πόσο καιρό θα λείψω. Και ούτε σκοπεύω να της πω ότι θα είναι 25 μέρες. Ας κάτσει να τις μετρήσει όσο λείπω. Ουστδλ.

Ουστδλ όλοι και όλα.

Τα είπα αλλά δε ξεθύμανα! Τι να σπάσω, ό,τι και να σπάσω αν δεν είναι λαιμός δε με ικανοποιεί.

ΟΥΣΤΔΛ!

Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2013

Hilo-πίτα

Η Singularity και ο Πρόεδρος Α.Π.Ι. είναι αδελφές (ψυχές) και αλληλοσυμπληρώνονται στο σχολιασμό:
Χαχαχαχαχα γαμώτο. Άντε ρε καλούς απογόνους. Κι'επειδή το ξέρω ότι οι καιροί είναι δύσκολοι, αντί για μήνα του μέλιτος τσιμπήστε μια ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ του μέλιτος στην εξωτική Χαβάη, παρτ τού.

Το ότι, η Χαβάη και συγκεκριμένα η Χονολουλού δεν αξίζει τα αεροπορικά το καλύψαμε την προηγούμενη φορά. Δηλαδή ποιος φυσιολογικός Αθηναίος θα δώσει ξερω γω 2000 ευρά για να πάει στη Χαβάη αντί να δώσει 50 ευρά να πάει στη Ρόδο με το μπλουστάρ. Ας υποθέσουμε όμως, υποθετικά πάντα, ότι κάποιουνού του καυλώνει να πάει εκεί, ή ξέρω γω τον πιάνει ανεμοστρόβιλος και τον εξφεντονίζει στη μέση του Ειρηνικού ή εντάξει βρίσκεται για κάποιο λόγο στις Χαβάηες νήσους. Αν συμβεί αυτό, να πας στο μεγάλο νησί, δε θυμάμαι πως το λένε, αυτό που έχει το Χίλο πάνω.

Το Χίλο σου λέει το έχει χτυπήσει τσουνάμι δις, και μετά τη δεύτερη φορά αποφάσισαν ότι δεν έχει νόημα να ξαναχτίσουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι έμεινε μια μικρή κοινότητα με παλιά κτήρια, μια λαΐκή, κάτι καταράκτες και ένα μάτσο παραλίες με μαύρη άμμο από το ηφαίστειο.


Δεν ξέρω τι προτιμήσεις έχετε εσείς για διακοπές, αλλά εγώ μεγάλωσα σε απόσταση αναπνοής από το Φαληράκι της Ρόδου και ο τουρισμός παύλα ξυπνάω το πρωί χωρίς να θυμάμαι πως με λένε και με πετραδάκια από την παραλία σε αμήχανα σημεία δεν με ικανοποιεί. Αυτά που κοροϊδεύω δεν τα κάνω. Αν ποτέ αξιωθώ να πάω διακοπές με δικά μου λεφτά, θέλω να πάω στην Αφρική να χτίσω κανα πηγάδι σε κανα χωριό ξερω γω. Όχι ότι ξέρω από πηγάδια ή ότι μπορώ να σηκώσω πέτρα μεγαλύτερη από το μέγεθος ενός μέτριου λάπτοπ, αλλά λέμε τώρα. Θα πάω ρε παιδί μου να προσφέρω ψυχολογική υποστήριξη.

Και αφού σας τα έπρηξα θα σας πω πως τα πέρασα στο Χίλο.

ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ

Τρεις μέρες έκατσα μόνο, αλλά το ευχαριστήθηκα. Πρώτον, δεν είχα ξαναπάει διακοπές μοναχός μου. Βασικά έχω πάει διακοπές μη σου πω και πέντε φορές στη ζωή μου, αλλά πάντα με παρέα. Δεν είμαι του μοναχικού γιατί μ'αρέσει να μιλάω δεν ξέρω αν φαίνεται.

Αφού έφτασα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να συγχαρώ τον εαυτό μου και να μου δώσω μπατσάκι στην πλάτη που παράτησα την Κινέζα και την καθηγήτρια να πάνε μόνες τους σε άλλο νησί, το εξωτικό Μάουι, όπου από τη μία η Κινέζα θα συνέχιζε την καταπίεση και τη μίρλα και από την άλλη η καθηγήτρια θα με σήκωνε κάθε πρωί στις 6 να προλάβουμε στις 3 μέρες να τα δούμε όλα και να τρέχουμε όλη μέρα πάνω κάτω με το νέφτι στον κώλο. Τις παρατάω λοιπόν, αλλάζω τα εισητήρια, και την κάνω για το Χίλο. Φτάνω στο χόστελ, 28 δολάρια το βράδυ με ίντερνετ και πρωινό παρακαλώ, δεν με ενθουσίασε το από έξω αλλά μέσα ήταν καθαρό.


Την ίδια μέρα έτυχε και είχε το χόστελ εκδρομή στο ηφαίστειο, εκδρομή μου την είπανε αλλά τελικά ήταν 6 ώρες περπάτημα πάνω στη ξεραμένη λάβα.


Δε θυμάμαι πόσα μίλια κάναμε από το βουνό μέχρι την παραλία, παντού μαύρη λάβα, η οποία έσπαγε που και που, έκλανα λίγες μέντες, αλλά δεν έπεσα ούτε μία φορά γιατί όταν ανέβαινα εγώ τα βουνά της Ρόδου οι αμερικάνοι ανεβαίνανε τα σκαλοπάτια για τα μακντόναλντς. Ήμασταν και ωραία παρέα, εμένα με έπιασε λογοδιάρροια μάλλον το θειάφι έφταιγε γλώσσα δεν έβαλα μέσα.


Αυτοί είναι πατέρας και κόρη. Βασικά έβαλα λόγια στον ρεσεψιονίστ του χόστελ να τσεκάρει ταυτότητες μην τυχόν και ήταν κανένας παιδόφιλος και πούλαγε μούφα ότι είναι κόρη του το κοριτσάκι. Τους μισώ τους παιδόφιλους και μερικοί ξέρω και που μένουν. Αλλά αυτός εντάξει το τσέκαρα με την κόρη του ήταν.

Αφού φτάσαμε στην παραλία που έτρεχε η λάβα μέσα, ο ρεσεψιονίστ, ονόματι Τζάρεντ, ένα κοκκινότριχο τέρας λες και βγήκε από ταινία μεσαίωνα μας έψηξε το άτομο λουκάνικα πάνω στη λάβα. Τα λέει lava dogs. Έχω την υποψία ότι τα λαβαντογκς ήταν τοξικά με θειάφι και πίσσα, αλλά νοστιμότατα.


Στο γυρισμό μαύρη μαυρίλα, 10 το βράδυ, δεν βλέπαμε ούτε τη μύτη μας. Μας βάλανε σε σειρά πάλι και μας λέει η μαλάκω η ξεναγός. Να κοιτάτε τα πόδια του μπροστινού σας και άμα παρατηρήσετε ότι δεν μιλάει κανείς, μάλλον χαθήκατε. Περιμένετε μέχρι το πρωί να σας βρουμε μη φοβάστε δεν έχει ζώα εδώ. Ναι μωρή, εδώ μπορεί να ανατιναχτεί το ρημάδι ανα πάσα στιγμή, οι αλεπούδες νομίζεις είναι το πρόβλημα. Σιχτίρ.

Την επόμενη μέρα πήγα στην παραλία με τη μαύρη άμμο, αλλά πάνω στην άμμο μαζί με τους άλλους λυόμενους ήταν ένας γέρος με τάγκα γαμώ την τύχη μου, και ήταν το μόνο τάγκα σε ολόκληρη τη παραλία, οπότε αντί για την άμμο έκατσα πάνω σε μια πέτρα η οποία το μεσημέρι άναψε και μου έκανε τον κώλο λαβαντογκ.


Έκανα μπάνιο με μάσκα γιατί είχε λέει ενδιαφέροντα κοράλια αλλά μετά από κανα δυο ώρες παρατήρησα μερικά ενδιαφέροντα θαλάσσια φίδια και κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρονται τάγκα, μέσα σε σωστές κωλοχωρίστρες αυτή τη φορά, στην ακτή οπότε πάρθηκε ομόφωνη απόφαση ότι φτάνει το μπάνιο πρέπει να βγω έξω να στεγνώσω τώρα.


Το απόγευμα πήγα με τα πόδια κάπου 3 χιλιόμετρα σε έναν καταράκτη που λέει είχε και ουράνιο τόξο αλλά εγώ δεν το'δα. Στο δρόμο γνώρισα έναν αμερικάνο μπάρι ή γκάρι ή λάρι δε θυμάμαι πως τονε λέγανε, ο οποίος προσφέρθηκε να του δώσω το πανάκριβο κινητό μου, να πάω εγώ δίπλα στον καταράκτη, πάνω από το φράκτη, να με βγάλει φωτογραφία. Δηλαδή εντάξει, αυτός ο τύπος ή πολύ καλός άνθρωπος ήταν, ή κλεφτρόνι. Κι'επειδή απεχθάνομαι και τους πολύ καλούς ανθρώπους, και τα κλεφτρόνια, του είπα τσάγια λάρι και την έκανα με ελαφρά.


Τι άλλο έκανα στο Χιλο, μισό να δω τις φωτογραφίες να θυμηθώ. Α ναι. Πήγα και στη λαϊκή, όπου μου πουλήσανε κοτόπουλο τυλιγμένο σε ρύζι αλλά δεν μου είπαν ότι είχε και φύκια μέσα και κόντεψα να ξεράσω εκεί ανάμεσα στις ντομάτες και τις καρύδες. Ωραία λαϊκή όμως, είχε και τυρί φέτα τοπικής παραγωγής. Πιο σουρεάλ πεθαίνεις.


Και μια που τ'ανάφερα, έχει σου λέει ένα φρούτο εκεί, νόνι το λένε, που έχει αντιμικροβιακές ιδιότητες και το τρώνε και δεν αρρωστοίνουν. Το πασαλείφουν και σε πληγές. Το πρόβλημα είναι ότι ζέχνει τυρίλα, φρούτο τώρα να ζέχνει τυρίλα φαντάσου. Πήρα ένα, το άνοιξα και, Ω! μύρισε φέτα! ΟΚ, λίγο ξυνισμένη φέτα, αλλά φέτα. Να μην έχουμε νόνια στο κονέχτικατ γαμώτι μου.


Εν τέλη κάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν οι άνθρωποι. Πολύ ευγενικοί, και αν κρίνω από τις επιχειρήσεις του χωριού έχουν και ένα κάποιο επίπεδο. Παντού βιβλιοπωλεία, βιβλιοθήκες κλπ. Και οι τουρίστες επίσης ήταν καλοί, γιατί είναι ήσυχο μέρος και δεν τραβάει ζωάδια. Στο χόστελ τα περάσαμε ωραία γιατί δυο μέρες έβρεχε και κάτσαμε μέσα να δούμε ταινία. Μόνο μια ελβετίδα ήταν μαλακισμένη, εξ ου κι ο τίτλος. Υπάρχουν κι'αλλού νονιές που κάνουνε νόνια, μανίτσα.


Ωραία, πάει και η Χαβάη την έγραψα πριν ξεχάσω και τα βασικά. Τώρα θα μου επιτρέψετε να επιστρέψω στο χάος που λέγεται προετοιμασία για γενικές εξετάσεις διδακτορικού, η οποία με έχει ρίξει και σε κατάθλιψη γιατί δεν προλαβαίνω να τα μάθω όλα και γενικά σκατά.


Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2013

Η κούρσα του Μητσοτάκη

Θα κάνω έκτακτη ανάρτηση γιατί τώρα μου'ρθε να τα πω αυτά, τώρα θα τα πω ώχου σταμάτα πια την καταπίεση. Ετοιμαστείτε για λογοδιάρροια.

Έχω αναφέρει στο παρελθόν ότι έχω και κάμπριο (πάμε μια βόλτα;) εντάξει κάμπριο δε το λες αλλά μη νομίζεις όπου να'σαι θα πέσει η οροφή και θα γίνει η Πράσινη Σκατούλα το πρώτο χόντα ακόρντ καμπριολέ. Και καλά, καμπριολέ ας γίνει, θα ανεμίζουν και οι μεσογειακές μου μπούκλες στον άνεμο που όσο να πεις κάτι τέτοιο λείπει από το κονεκτικατιανό τοπίο. Χρειάζεται ένας Αμερικλάνος με καμπριολέ. Αυτό που δε χρειάζεται είναι το αμάξι του Μητσοτάκη που παραλίγο να σκοτώσει κόσμο!

Ας τα πω από την αρχή γιατί από το τέλος όταν τα λέω μετά ξεχνάω να πω την αρχή και μετά με ρωτάτε άσχετα και στο κάτω κάτω βάλτε και λίγη φαντασία να γεμίσετε τα κενά, φαντασία και στόκο θέλει κι'από στόκους όσους θετε. Τι έλεγα.

Έχει από τον περασμένο Ιούνιο που όλο του πέφτουν πράματα στο οδόστρωμα του αμαξιού. Ξεκινήσαμε με την εξάτμιση, ναι ολόκληρη την εξάτμιση. Του είχε ξαναπέσει η εξάτμιση πιο παλιά αλλά τότε μόνο το μέσο το ματσούκι όχι όλο το ματζαφλάρι. Αυτή τη φορά ακούω ένα ΚΡΟΥΚ και μετά ένα κρκρκρκρκρκρκουκοτκουκρκρκ και βρήκα αυτό το χοντρουλό στο τέλος σιγαστήρα το λένε στο ελληντικός νομίζω να κρέμεται πιο χαμηλά και από όρχεις γαϊδάρου την άνοιξη που ανθίζουν τα λουλούδια και καυλώνουν τα γαϊδούρια. Το αποτέλεσμα ήταν χίλια ντόλαρζ και τα νεύρα τέντα γιατί ήταν η πρώτη πληρωμή από την εταιρεία δηλαδή να μη μου μένει το ρημάδι το χρήμα στα χέρια να μη με θέλει και να μη σώσει κι'όλας. Όχι εντάξει, ας σώσει.

Με το που φτιάχνω την εξάτμιση που κόντεψε να ανατινάξει το κεντροδυτικό κονέχτικατ, μία ΜΙΑ μέρα πριν φύγω για Χαβάη περνάω πάνω από κάτι γαμημένες γραμμές τρένου και ακούω ένα ΓΚΙΙΙΙΙΙΓΚΙΙΙΙΙΙΙΓΚΡΓΚΡΓΚΡΓΚΙΙΙΙΙΙΙ. Σταματάω και βλέπω δυο μεταλικά σκατουλάκια να σέρνουνται κάπου εκεί στη μέση του αμαξιού. Τι ήταν δεν ήξερα, πέφτω στα τέσσερα μετά κυλιέμαι σαν το σκουλήκι τα κάνω ένα ΝΑ και βγαίνουν σκουριασμένα ήταν. Φεύγω το παρκάρω το αφήνω μετά που γύρισα από Χαβάη το ξέχασα κι'όλας ότι έγινε και το οδηγούσα ο δικός σου κανονικά. Μια μέρα μου έρχεται η φλασά και το πάω στο συνεργείο, τελικά ξέρεις τι ήταν?? Οι ζώνες που κρατάνε το ρεζερβουάρ της βενζίνης. Ο μόνος λόγος που δεν έπεσε το ντεπόζιτο μέσα στο δρόμο και δεν εξερράγει ο πισινός μου μαζί με τον μπροστινό μου είναι επειδή το αμάξι είναι ΤΟΣΟ σκουριασμένο, που δεν κινέιται τίποτα. Πάνε άλλα τετρακόσα ντόλα.

Με το που φτιάχνω το ντεπόζιτο, ξεκινάει άλλος θόρυβος. Ένα γρουγρουιιιιιιι γρουγρουιιιιιιι όποτε σταματούσα, που σημαίνει τα πατάκια από τα φρένα. Έλα όμως που τα είχα πάρει ΤΟΣΟ που αποφάσισα να τα αγοράσω και να τα αλλάξω μόνος μου? Πάμε την πρώτη μέρα με έναν συμφοιτητή, βγάζουμε τη δεξιά ρόδα, που έκανε το θόρυβο, αλλά μετά δε ξέραμε τι βίδα να ξεβιδώσουμε και τις ξεβιδώσαμε όλες. Ή μάλλον προσπαθήσαμε να τις ξεβιδώσουμε όλες γιατί οι μισές δεν βγαίνανε. Τελικά τα καταφέραμε και αλλάξαμε το πατάκι το δεξί με την τέταρτη προσπάθεια, και ήμασταν και πολύ περήφανοι γιατί οι φαρμακοποιοί δεν είναι φτιαγμένοι να αλλάζουν πατάκια αλλά εμείς το κάναμε πήγαμε ενάντια στους νόμους της φύσης και το κάναμε. Το αριστερό πατάκι δεν το καταφέραμε και το πήγα στο συνεργείο. Πάνε άλλα 200.

Με το που φτιάχνουν τα φρένα, είχε φτάσει πια τέλος Αυγούστου και είχα ήδη επιστρέψει στο δάσος από την εταιρεία πια, ξεκινάει άλλος θόρυβος. Ένα ΝΤΟΥΚ ΝΤΟΥΚ ΝΤΟΥΚ όποτε πήγαινα πάνω από λακούβα. Ήταν μέρος του δεν ξέρω πως να το πω, αυτά τα τιουιουιου. Μισό να το γκουγκλάρω. Ήτανε μέρος της ανάρτησης. Δηλαδή μου είπε ο μηχανικός ότι παραλίγο να φύγει η αριστερή η ρόδα και ότι είμαι και πολύ κωλόφαρδος. Πάνε άννα 90 ντόλα.

Με το που φτιάχνει η ανάρτηση, κάηκε το φανάρι. Αυτό ήταν φτηνό, 19 ντόλα.

Με το που φτιάχνει και το φανάρι, ανακαλύπτω ότι έχω χάσει και την άδεια του αμαξιού και τον τίτλο. Πάω και βγάζω άλλα.

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΩΡΑ ΦΕΡΕ ΠΟΠΚΟΡΝ.

Με το που έχω και τη νέα άδεια και όλα φτιαγμένα κομπλέ, πάω να περάσω ενα φανάρι, πάει μια ΦΟΡΑΔΑ ΠΟΥ ΓΑΜΩ ΤΟ ΜΟΥΝΙ ΤΗΣ ΤΟ ΖΑΡΩΜΕΝΟ να στρίψει, την αφήνω γιατί είμαι και τζέντλιμαν, αλλά πάει ένας άλλος από δεξιά μου να περάσει και ΝΤΟΥΚ κοπανιούνται. Δηλαδή αυτή η πόρνη ερχόταν από την άλλη μεριά, αυτός ήταν στη λωρίδα δεξιά από εμένα, εγώ το ζώον την άφησα να στρίψει αριστερά, αυτή πάει να περάσει δυο λωρίδες χωρίς να κοιτάξει, και τα έκανε σκατά σαν τα μούτρα της.

Δεν μπορώ να πω ότι σοκαρίστηκα, ένα ΝΤΟΥΠ ήταν, δεν πάθανε τίποτα, απλά έφυγα. Πιο μετά όταν προσπαθούσα να φάω σαν άνθρωπος σε ένα εστιατόριο ταλαντευόμουν μη και πρέπει να πάρω τηλέφωνο την αστυνομία και να παραδωθώ. Διότι ΑΥΤΗ η άδικη κατάρα έφταιγε, αλλά όσο να πεις αν δεν την άφηνα να στρίψει δεν θα έστριβε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή και δεν θα χαλούσε το αμάξι του άλλου του έρμου. Δεν πήρα τηλέφωνο να παραδωθώ όμως γιατί είμαι πολύ όμορφος και δεν θα επιζήσω στη φυλακή τουλάχιστον όχι... άθικτος.

Αλλα επειδή η τύχη μου είναι, εντάξει, ΠΟΥΤΑΝΑ, έτυχε και μια φίλη μου ή μάλλον μια κοπέλα φίλου μου να είναι μπατσίνα και τη ρώτησα και μου είπε ότι αυτή η ΦΟΡΑΔΑ Η ΜΑΥΡΗ ΜΕ ΒΟΥΛΕΣ κατέθεσε ότι δεν έφταιγε αυτή, ότι ένα πράσινο χόντα της έκοψε την ορατότητα και δεν τον είδε τον άλλον που ερχότανε. ΠΟΙΑ ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ ΣΟΥ ΕΚΟΨΑ ΜΩΡΗ ΚΛΑΝΟΜΟΥΝΑ ΙΕΡΟΔΟΥΛΗ ΠΟΥ ΕΣΥ ΗΣΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΖΙΠ ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΠΙΟ ΨΗΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΟΝΤΑ ΓΑΜΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ. Ψευδεται ασύστολα.

Τώρα δεν ξέρω τι θα γίνει. Απ'ότι έμαθα δεν την πήρανε στα σοβαρά γιατί ήταν ξεκάθαρο ότι ΑΥΤΗ έφταιγε διότι πήγε να στρίψει παράνομα, πήγε να περάσει δυο λωρίδες που είναι παράνομο, και δεν σταμάτησε να κοιτάξει κι'αυτό παράνομο είναι. Μέχρι στιγμής δεν με έχουν συλλάβει αλλά αν με συλλάβουν πολλά και καλά τσιγάρα να μου στέλνετε σας παρακαλώ θερμά για να τα ανταλλάζω με την παρθενιά μου.

Ουφ τα'πα και ξαλάφρωσα τώρα άμα εξαφανιστώ θα ξέρετε που είμαι. ΤΣΙΓΑΡΑ!