Πρώτα απ'όλα να πω ότι όχι δεν έχω χρόνο για αναρτήσεις αυτή τη στιγμή. Σε 13 ώρες δίνω την τρέλα μου! Δεν δίνω την τρέλα μου, δίνω, την τρέλα μου. Δηλαδή δίνω, γαμώ την τρέλα μου. Σα να λέμε.
Έχω μερικά πραματάκια ακόμα να μάθω (όπου μερικά πραματάκια βλέπε τη μισή φαρμακευτική)(στα διάλα) αλλά είπα να κάνω ένα διάλειμα από το Σάουθ Παρκ που βλέπω ενώ έτρωγα πριν αρχίσω να διαβάζω και να γράψω κάτι που μου ήρθε το απόγευμα όταν έπινα καφέ!
Με άλλα λόγια, είμαι της τελευταίας στιγμής. Αλλά είμαι και κωλόφαρδος! Και έχω απόδειξη. Πρώτη λυκείου, πρώτο τετράμηνο, δεν το είχα πάρει απόφαση ακόμα ότι πρέπει να περάσω Πανεπιστήμιο σε κάποια φάση. Δηλαδή δεν διάβαζα. Ή τουλάχιστον δεν διάβαζα όσο θα'πρεπε. Πόσο θα'πρεπε? Δεν ξέρω.
Ένα βράδυ που'βρεχε λοιπόν (δεν θυμάμαι αν όντως έβρεχε εννοείται), που'βρεχε μονότονα, βρήκα μια βαλίτσα άδεια στο σπίτι γκρι με γυαλιστερή επιφάνεια. Δε θυμάμαι τις ακριβείς νοητικές διεργασίες που με ώθησαν στο να χρησιμοποιήσω τη βαλίτσα σαν πίνακα με μαρκαδόρους και να διαβάσω χημεία. Ομολογούμένως δεν μου είχε τύχει μέχρι τότε να θελήσω να κάνω μια βαλίτσα πίνακα, αλλά ούτε και να διαβάσω χημεία. Ξεκίνησα να μαθαίνω όλα τα οξέα, τις βάσεις, τα άλατα, πως συνδυάζονται, τι νουμεράκια παίρνει από κάτω το καθένα, κλπ κλπ.
Με βλέπει η μάνα μου στο πάτωμα με τη βαλίτσα να διαβάζω χημεία και άρχισε να σκούζει από το σοκ. Το ότι χρησιμοποιούσα με τέτοιο τρόπο τη βαλίτσα που είχε πάρει πριν δεκαετίες στην πενθήμερη στην Κρήτη δεν της έκανε τόσο εντύπωση όσο το γεγονός ότι ξεκίνησα να διαβάζω χωρίς γκρίνια. Έρχεται και ο πατέρας μου, με βλέπει σε αυτή την κατάσταση με τη βαλίτσα, τι κάνεις εκεί μου λέει, χημεία μπαμπά του λέω. Παίρνει ύφος Μόργκαν Φρίμαν, γυρνάει με τρόπο στη μάνα μου και της λέει, άστον. Μπράβο τους, όχι μπράβο τους. Αν ήμουν εγώ σήμερα στη θέση τους θα σκεφτόμουν ότι αυτό το παιδί ή χαλασμένο γεννήθηκε ή χάλασε στο πλύσιμο!
Την επόμενη μέρα η φυσικοχημικού αποφάσισε να με σηκώσει στον πίνακα να της γράφω ό,τι οξύ βάση και άλας της κατέβαινε στο κεφάλι, γιατί με αντιπαθούσε και ήθελε να μου ρίξει το βαθμό - η κάργια. Αλλά εγώ, χάρη στη βαλίτσα, τα έλυσα όλα. Σοκ και δέος στην τάξη, σα να βλέπεις εκλεγμένο βουλευτή σε παράθυρο να μη λέει βλακείες ένα πράμα, σοκ και η καθηγήτρια, ρωτούσε ποιος από το κοινό με βοηθούσε με νοητική ή σήματα μορς! Όχι καλέ κυρία της έλεγα, διάβασα, αλγήθεια!
Αυτή η φυσικοχημικού ήταν εισαγώμενη από την Πελοπόννησο - με τα νγί της και τα λγί της και τα άραγές της και τις ξαδερφές της και τις συμμαθητριές. Τότε δεν είχα ωριμάσει ακόμα, δεν είχα φτάσει τα επίπεδα σοφίας και κλάσης που προφανώς έχω σήμερα, και την κορόιδευα για την προφορά της (το ότι η δικιά μας ροδίτικη προφορά είναι χειρότερη δεν το είχα συνειδητοποιήσει ακόμα). Με αντιπαθούσε η έρμη τέλος πάντων, αλλά τελικά μου έβαλε 18 στον έλεγχο.
Η μάνα μου όταν είδε το 18 στο σχολείο έτρεξε και έφυγε γιατί υπέθεσε ότι κάνανε λάθος, και, ούσα πρώην ψιλικατζού, πιστεύει ακράδαντα ότι μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν σφάλμαν αναγνωρίζεται! Τέτοια πίστη στο γιο της! Δεν την αδικώ, είχε να δει νούμερο μεγαλύτερο του 6 σε δικό μου έλεγχο από το δημοτικό. Της εξήγησα ότι την έμαθα τη χημεία με τη βαλίτσα και δε μου έφερε αντίρρηση! Βαλίτσα, βαλίτσα! Το είπε και σε μια φίλη της η οποία έδωσε βαλίτσες στα παιδιά της αλλά γι'αυτούς δε δούλεψε.
Μια θεία μου της είπε ότι καλύτερα η βαλίτσα, γιατί ο τάδε της τάδε διαβάζει με μουσική και τους παίρνει τ'αφτιά. Τουλάχιστον τη βαλίτσα δεν την ακούς. Να του πάρουμε λέει του παιδιού μια καλή σάμσοναϊτ με ροδάκια μπας και περάσει ιατρική!
Εντάξει αυτό το τελευταίο δεν έγινε αλλά πόσο γαμάτο θα ήταν να το ακούσεις...
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι δεν πειράζει να διαβάζεις τελευταία στιγμή και να κωλοφαρδίζεσαι και λίγο! Και το λέω αυτό μπας και το πιστέψω, γιατί το μόνο που μου μένει τώρα είναι να προσευχηθώ σε ό,τι Θείο κυκλοφορεί να μου στείλει κωλοφαρδία όπως τότε στην πρώτη λυκείου που μου την έστειλε μέσα στη βαλίτσα.
Εις το όνομα της Βαλίτσας, και του Σακβαγιάζ, και της Θήκης του Λάπτοπ, Αμήν.
ΥΓ: Με τη βαλίτσα διάβασα άλλη μια φορά στη δευτέρα λυκείου γεωμετρία, και έγραψα 20 στις Πανελλήνιες.
ΥΓ2: Γαμώ το ΣΤΑΝΙΩ μου να μη μου κόψει να τη φέρω μαζί μου στο κονέχτικατ!













