Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009

Ανακαλύψεις

Δεν θα ασχοληθώ άλλο με τον θέμα SSN. Αρκετά τα πήρα, απλά πρέπει να το πάρω απόφαση ότι εδώ και 3 βδομάδες αγόρασα αυτοκίνητο και θα πάρει τουλάχιστον άλλες δύο μέχρι να το χρησιμοποιήσω. Αυτά έχει η ζωή, θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Δεν ξέρω πως, αλλά έχω πίστη ότι θα μπορούσε.

Λοιπόοοοον.

Ανακαλύψεις. Τι εννοώ. Δεν εννοώ καμιά τρελή ανακάλυψη που θα αλλάξει τον κόσμο βέβαια. Εννοώ την ανακάλυψη μικρών πραγμάτων που είχα ξεχάσει. Και συγκεκριμένα, τηλεοπτικών πραγμάτων. Βλέπετε, από μικρός είχα ένα κόλλημα με την τηλεόραση, μια λατρεία. Μέχρι και στις Πανελλήνιες διάβαζα με την τηλεόραση. Μέχρι και σήμερα, τρώω με την τηλεόραση. Καλά όχι πλέον τηλεόραση αλλά ίντερνετ συνήθως, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Όταν ήμανε που λέτε πολύ μικρός, έβλεπα κάποια παιδικά. Μετά μεγάλωσα και σταμάτησα να βλέπω παιδικά, και ξέχασα και πως τα λένε. Το ζώο το όρθιο. Φυσικά είχα και 200 κασέτες, αλλά τις χρησιμοποιήσαμε με τον καθυστερημένο τον αδερφό μου για να χτίζουμε κάστρα. Ε και δεν αντέξαν και πολύ. Έλα όμως που σήμερα θέλω να τα ξαναδώ? Αλλά δεν θυμάμαι τα ονόματα άρα τον ήπιαμεεεε...

Εδώ στην Αμερική λοιπόν, "ανακάλυψα" και πάλι ένα από τα αγαπημένα μου, το Chip n Dale. Τα μικρά σκιουράκια που κάνουν τη ζωή του Ντόλαντ Ντάκ δύσκολη. Τα πέτυχα τυχαία στο youtube, και τα είδα όλα! Η συγκίνηση δεν περιγράφεται. Μου κράτησαν συντροφιά στη μέση του δάσος που ζω, και με παρηγόρησαν. Επίσης το γεγονός ότι εδώ είμαστε πήχτρα στους σκίουρους (σήμερα μόνο είδα δύο μπροστά στο σπίτι μου, άλλον έναν στη στάση του λεωφορείου, και άλλον έναν στο Πανεπιστήμιο) με έκανε να θέλω να το δω και δεύτερη φορά. Γιατί τα αμερικάνικα σόου καλά είναι αλλά τα βαρέθηκα πια.





Μετά, ένας ονλάιν φίλος μου έδωσε λινκ για τις τρεις χάριτες στο youtube! Καλά μιλάμε για μεγάλη πώρωση. Ακόμα τις βλέπω κάθε βράδυ με το φαΐ. Οι περιπέτειες της Όλγας (αγαπημένη μου), της Μαρίας και της Ειρήνης με κάνουν να νοσταλγώ μια Ελλάδα που βασικά δεν έζησα. Και με κάνουν να νοσταλγώ και την Ελλάδα που έζησα και θα πάψει να υπάρχει όσο εγώ θα είμαι στην εξορία.
Αλλά όπου να'σαι θα τα τελειώσω και μετά τι θα βλέπω?


ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΣ! Ναι αυτή είναι η ανακάλυψη του αιώνα. Αυτό το παιδικό το ψάχνω πάνω από 5 χρόνια τώρα και το βρήκα εντελώς τυχαία. Θα βγει βλέπετε ταινία με το Astro Boy. Μου θύμισε τον Μαρς, το έψαξα αλλά αμέσως κατάλαβα ότι απλά μοιάζει. Έλα όμως που στο youtube αν και έβαλα Astro Boy, μου βγήκε και ο Σούπερ Μαρς, και καλά σαν αντίπαλο παιδικό? Και έπαθα νταράκουλο. Όταν άκουσα το τραγούδι των τίτλων κόντεψα να κλάψω. Καλά, εντάξει πλάνταξα. Αλλά δεν φταίει το παιδικό, η εξορία σε συνδυασμό με το παιδικό φταίνε! Τέλος πάντων, η ουσία είναι μία και ο μπακλαβάς γωνία. Βρήκα το παιδικό με το οποίο ταυτιζόμουν. Από αυτό το παιδικό μου είχε κολλήσει στον εγκέφαλο ότι το πέταγμα είναι κουλ. Και ακόμα το πιστεύω. Κάποια μέρα θα πετάξω, που θα μου πάει! Μέχρι τότε θα το βλέπω στον ύπνο μου. Μια φορά είχα δει ότι είχα μια πετσέτα του μπάνιου και πετούσα αλλά όταν στέγνωσε έπεσα και τσακίστηκα. Μια άλλη φορά είδα ότι μπορούσα να πηδάω πολύ ψηλά,κάτι σαν μεταλλαγμένος βάτραχος. Και πάει λέγοντας.

Έχω και άλλα λατρεμένα παιδικά που δεν τα θυμάμαι... Πχ ένα κουνέλι που κάπου ψηλά ήτανε, έπαιρνε μάτι τα μικρά παιδιά με ένα τηλεσκόπιο και κατέβαινε να τα βοηθήσει. Και ένα άλλο όχι κινούμενο σχέδιο αλλά με τρισδιάστατες κούκλες που ήταν κοντοί άνθρωποι και σούσαν κάπου μαζεμένοι και βγαίνανε κρυφά να μαζεύουν σκουπίδια και διάφορα άλλα...

...

Μωρέ τι μαλακίες που καθόμουν κ έβλεπα. Ένα κουνέλι ματάκια και δέκα ζούμπους να το παίζουν χαρωποί σκουπιδιάρηδες. Αλλά τι να κάνω, αυτά έβλεπα, αυτά μου λείπουν.

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009

Αναμείνατε εις το ακουστικόν σας

Αύριο κλείνουν οι δύο βδομάδες που έλεγε το γράμμα. Αύριο. Έτσι κ δεν έχω το ρημάδι αύριο, εεεεεεε ρε. Ε ε ε ρε. ΟΛΕ.

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009

Σόσιαλ Σεκιούριτι Φάκινγκ Νάμπερ 2

Τι να πω πια. Και πως να το πω δηλαδή. Στα αγγλικά δεν μπορώ να βρίσω. Δεν είναι το ίδιο, δεν ξαλαφρώνω. Να τους πάρω τηλέφωνο και να τους πω "fuck you"? Πολύ νερόβραστο. Άμα δεν πεις το ΑΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΩΡΗ ΑΧΡΗΣΤΗ ΑΓΡΑΜΜΑΤΗ ΧΑΡΧΑΛΩ δεν το ευχαριστιέσαι. Δεν γεμίζει το στόμα σου. Και τι να κάνω, να βρίζω μόνος μου? Το έκανα, αλλά δεν μου προσφέρει κάτι. Θέλω και να σταματήσω να βρίζω ρε γαμώτο. Τέλος πάντων.

Που λέτε, την περασμένη Τρίτη, παίρνω τηλέφωνο στο γραφείο. Το σήκωσε μια κοπέλα. Δεν μου ακούστηκε ηλίθια και ήταν πρόθυμη να με εξυπηρετήσει. Τι γίνεται με την αίτηση μου, λέω, πάει ένας μήνας (μη σας γαμήσω τίποτα - συνέχισα από μέσα μου). Μισό λεπτό, μου λέει. Μπορώ να σας βάλω στην αναμονή να κοιτάξω? Πολύ ευχαρίστως λέω. Έρχεται μετά από δύο λεπτά. Δεν υπάρχει η αίτησή σας, μου λέει. Ελάτε αύριο με όλα τα απαραίτητα έγγραφα. Κόκκαλο εγώ. Λέω ευχαριστώ και το κλείνω. Άμα δεν το έκλεινα θα με άκουγε όλη η Αμερική και δε λέει. Ακόμα δεν ήρθα, θα κάνω κακή εντύπωση.

Την επόμενη μέρα φυσικά και δεν πήγα. Γιατί δεν έχω μέσω και βαρέθηκα να υποχρεώνομαι. Αφού ηρέμησα λοιπόν, τους ξαναπήρα. Το σήκωσε μια άλλη, πιο μεγάλη μου ακούστηκε , με γυαλλιά. Κάπου στα 50. Λέω το ίδιο τροπάρι. Αφού της έδωσα την άδεια να με βάλει στην αναμονή, επέστρεψε με άλλα νέα. Ναι, μου λέει, η αίτησή σας έχει κολλήσει στο immigration office. Και πρέπει να περιμένουμε. Καλά λέω, πως γίνεται εμένα να κόλλησε και οι άλλοι να έχουν ξεμπερδέψει. Δεν έχω ιδέα, λέει. Φυσικά και δεν την πίστεψα.

Την τρίτη μέρα λαμβάνω γράμμα. Με χθεσινή ημερομηνία. Που έλεγε ότι έχουν λάβει την αίτησή μου στις 11 Σεπτέμβρη (2 βδομάδες νωρίτερα δηλαδή) και ότι θα πάρει άλλες δύο βδομάδες. Τους παίρνω τηλέφωνο. Το σηκώνει μια 30-35 χοντρή με μουστάκι, καστανή και ασπρουλιάρα. Και πολλές ελιές. Μου λέει ότι θέλει άλλες δύο βδομάδες. Τη ρωτάω γιατί λέει το γράμμα 11 Σεπτέμβρη αφού έκανα αίτηση 28 Αυγούστου? Α τόσο μας πήρε να την επεξεργαστούμε, λέει. Και γιατί χτες δεν μου είπατε τίποτα στο τηλέφωνο, αλλά μου στείλατε γράμμα? Α δεν ξέρω τι σας είπε η συνάδελφος. Μάλιστα. Και γιατί σας πήρε δύο βδομάδες να στείλετε το γράμμα όπου απλά με ενημερώνετε ότι λάβατε την αίτησή μου? Δεν ξέρω, μου λέει, δεν τα κανονίζω εγώ αυτά. Μάλιστα.

Τι πραγματικά έγινε: Χάσανε την αίτησή μου. Τα μαλακισμένα. Και όταν τους πρωτοπήρα τηλέφωνο, μετά ψάξανε και την βρήκανε. Την προώθησαν γρήγορα γρήγορα. Την άλλη μέρα μου λένε μια μαλακία ότι και καλά κάπου έχει κολλήσει. Εν τω μεταξύ στέλνουν το γράμμα με ψέυτικη ημερομηνία να μην καρφωθούν. Την τρίτη μέρα αφού έλαβα το γράμμα και προώθησαν την αίτηση, μου το παίζουν κινέζοι, όλα είναι μια χαρά, τι ωραία τι καλά, απλά παίρνει χρόνο. Το ότι προχτές δεν υπήρχε αίτηση? Άσχετο! Το ότι χτες ήταν κολλημένη με το immigration office και ταυτόχρονα σου στείλαμε γράμμα ότι είναι ΟΚ? Ασχετο! Το ότι σε θεωρούμε μαλάκα και ηλίθιο, σαν τα παιδιά μας, και χάφτεις ότι σου λέμε? Εννοείται!!

Ε άντε και γαμηθείτε. Που από τα πολλά κατεψυγμένα πάθατε ψύξη στον εγκέφαλο και δουλεύει σποραδικά και αν. Ζώα.

Μωρέ χίλιες φορές Ελλάδα. Τουλάχιστον οι δικοί μας δημόσιοι υπάλληλοι είναι μεν άχρηστοι, αλλά βρίσκουν δικαιολογίες της προκοπής! Δεν περιμένουν να χάψεις την κάθε μαλακία, σέβονται το Έλληνα πολίτη!

Που κατάντησα! Να μου λείπουν οι δημόσιοι υπάλληλοι της Ελλάδας!